Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » job

Arquivo de tags

maxia

Dunha maneira un tanto triste e abrupta, coa morte da neta da miña mellor alumna, poño hoxe fin a tres aniños de traballo. Aínda me quedan moitas cousas por facer de tipo administrativo e avaliativo de aquí a setembro, pero ese vello oficio de aprender e ser aprendido remata —rematou xa— hoxe. Non creo que volva a el.
Quizais por iso aproveito pra ler as Leccións desaprendidas de Philip Jackson, semirrecomendado por Walter. Jackson, fóra de análises máis fondas sobre métodos pedagóxicos, funde escola con memoria e pregúntase por que volvemos visitar as nosas escolas co pasar dos anos, qué buscamos nelas, ou por que nos gustou aquel profesor que agora, tanto tempo despois, lembramos. Jackson cre que é cousa de maxia, de algo indicible e indefinible que está aí e que tamén se manifesta na súa experiencia persoal como mestre: grazas a “ese toque máxico” el é, moitos anos de docencia despois, moito mellor persoa.
Tamén eu o son. Mellor persoa, si, pero tamén testemuña dunha maxia que crearon pra min medio cento de meigos e meigas e que volverá á miña memoria, ben o sei, durante todos os anos que me queden, nunha nova vida.

revivo

Nestas últimas tres semanas sucederon moitas cousas, que agora dispostas unha detrás da outra semellan acontecer a unha irreal gran velocidade. Unha delas é que Barataria volveu pra Ciudad-Ajo, onde estará provisoriamente ata comezos de novembro. A vida con el é magnífica e sorprendente, e actúa sobre min como un contrapeso necesario. Pero os negocios son os negocios, e vai haber que habituarse a ter bisnes en rede, amigos en rede e quizais tamén a vida un pouco en rede, atacando con amor e ryanair a capa de ozono. O outro gran sucedido foi a mudanza de horario: agora érgome antes da alba e marcho prá cama cedo, non moito despois das dez. Non sei se será unha boa idea: quizais todo acabe en suicidio botándome de cabeza ao camión do lixo, unha destas escuras madrugadas. Pero por agora o traballo oficial vai furrulando, e o que se resenten son as actividades nocturnas, a divagación vespertina diante do computador: este blog é unha delas.

job

O panorama laboral anda moi revolucionado: mestúranse paus con espranzas. Ah, creo que ese é o tipo de vida que me gusta, anque se leve mal con estas balas.

qué se lle vai facer

Sen pensar demasiado no que significaba, anunciei a quen debía anunciar que deixaba o traballo. Aló van oito anazos de aprender cousas, de tomar contacto con persoas e realidades coas que me sería difícil bater, de facerme tal e como son.
Teño vinte días pra recoller todos os trebellos, pra mudar de móbil e de correo electrónico, pra mercar un ordena novo e quizais tamén pra mudar de casa: se teño unha sorte marcharei pró norde, e se teño outra sorte, quedarei en humidtown, nun oficio distinto. Empezando de cero na aprendizaxe.

desaparición

O excesivo, disparatado e aqueloutrado traballo, e unha borrasca oportuna situada sobre o meu ámbito paralaboral, desconectoume da vida durante a última semana. Así nin me decatei do aniversario de (m)alicia, de que Henri estaba nos USA, doutras moitas encargas sociais, de picadas de roda, editoriais virtuais e regresos ao blogmillo. Tampouco houbo vagar pra repousar convenientemente dous agasallazos: o Consello de Exipto, de ian, e Tarkan, de plattdorf. Agora, remoendo na miña impostura axeitada aos tempos, e co ídolo de adolescentes turcas de música de fondo, reaparezo.
A semana preséntase intensa: o futuro volve entrar ao bombo. A ver qué bóla sae, por qué pista despegará esta vez o avión.