Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Kate

Arquivo de tags

discreto pantano

GundivósPeke envíame un correo: Agora que che deu pola discreción no blo, ando cunha curiosidade tremenda por saber qué tal vai o de kate. Intúo que, se hai discreción, é porque hai razóns. (…) ¿Andas pantanoso ou normal?
Estou tremendamente pantanoso, claro. Á miña propia lama fóiselle sumar a dela que, aínda sendo arxila moura da mellor calidade, aló no fondo é lama. O da discreción non é tal; de feito kate protesta timidamente a miña verba. Creo que hai moito dito, e que ademais a imaxinación sempre porá o resto moito máis para alá da propia realidade.
Máis novidades: mamá está un pouco desoncertada con kate, ao parecer porque leva tempo sen ler o blo. En cambio, fai análises políticas de estar na páxina 14 dos xornais polanquistas. Ou na 13. Ah, e recibo chamada co prefixo 221, pero non collo a tempo. Non sei quen é.
Ausencias: Berlín. Hai tempo que non vén por aquí. Creo que o plan del era vir votar, pero non sei se non enredaría polo camiño cun tuga, cun curdo, cun votante do PP.

prenatal

Non sei qué sucede, pero cada día me custa máis entrar neste blo. Onte á noite accedín a el dende casa de kate e atopeino moi estraño. Evidentemente, hai moito que contar, pero fixen moitas promesas, e algunha era gardar silenzo.
Kate saca da manga o xogo de espellos: engáname con el e acabo na súa caluga ou auscultando un gran letreiro verde de neón que fai que humidtown pareza seriamente unha cidade. Ata aquí podo ler, pero insisto en que son pura dúbida, só unha parte pequena da dúbida que (intúo) é ela.
Engado: ten na casa unha caixa verde de prenatal. Como as caixas de prenatal agochan sempre cousas marabillosas, asústome e lástrome: ela xoga aos espellos, e eu non sei.

cardias

CardiasAo final, morrín e embaracei ao mesmo tempo.
A presión anguriante do cardias fíxose máis intensa conforme pasaban as horas. Por iso, mentres Kate e Jacarezinho ceaban pito ao curri, eu bebía insulsa auga mineral e miraba pra eles. A dor, causada polo estrés, cúrase con repouso e inspiracións longas, e por iso non fun traballar. Cada vez que penso no lavoro, o cardias sacódeme unha aguilloada.
Na noite, Kate, detrás dos vapores do caril, estaba radiante. Cando conseguiamos poñela colorada, inda máis. Falamos dos mercadillos, que ela ama, e de antigas parellas, e de músicos doutro tempo que eu loxicamente non coñecía. Soltou unha ou duas mentiras moi feitiñas e paveras. Agora, lembrando a noite, faime tanta gracia… Eu estaba malcombinado e levaba calcetíns brancos, só porque o día saíu así. Pero a dor tumboume.
Cando me ergo ao mediodía vexo unha mensa dela. Mensaxeamos algo e fixamos cita pra venres. Chimpi pasa visitarme pola casa. Hai tantas cousas marabillosas no mundo…

bicabala

Así, sen til.
Aprendo nunha web lusófona que bicabala é un termo do creoulo santomense para definir todos os traballos que se fan, día a día, pra sobrevivir. Ao parecer a vida en San Tomé é dura e a bicabala necesaria.
Aquí tamén necesitamos dela. Despois do alustro do sábado, a treboada escurece no hora-a-hora. Empregamos o messenger, e os sms, pero cando Kate chama pra ir tomarlle algo a min dóeme o estómago. Teño a impresión de meter a pata ata o cardias, que me arde.
Incluso penso que o estómago é só angustia; doe como se o fora.
Antes, na tarde, merquei unha bombilla, pagueille un histórico pufo a Fufli, vin 21 gramos e carrexei o butano ao lombo. A bombona pilleina na tenda de Domingos. Gústame levalas ao ombro, sentirme viril un minuto ao mes. Fufli cada día máis simpático e feliz. 21 gramos, excesiva.

formigón amado

Cervo. ferrol. a coruña. ribadeo. oleiros. peto e peto no mar do norte e tento divisar ao lonxe o banco de Cortez, do que fala vendell.
Atopo a su-sanidad tomando auga mineral sen gas nun hotel rechungo, cunha señora peposa, de corenta. A auga, supoño, debe ser consello de torreiglesias.
Miro pra ese mar que está detrás do exministro; paso as horas mirando pra el e debatendo sobre pequenos e grandes proxectos, sobre cousas inverosímiles… Cando tento explicar o traballo á familia entendo o significado da palabra absurdo.
Sen embargo, nestes días ateigados recibo moitas cousas positivas. 5Line mándame novas dende andorra: deixou a tenda de armani, cambiou de piso e coñeceu un emigrante portugués chamado Náni. Que tedes os da coruña cos tugas? Precisamente berlín manda dous fotoblós de fráxiles macizos brasileiros: que se supón que debe facer un mozo? e quería estar contigo.
Tatexo diante do teléfono, volcado sobre o número de kate. Ao final non o marco. Fáltame vagar e sóbranme ganas de caer namorado.
Saio á fiestra da casa pra ver o avance das obras. 12Uvas está ao cabo de movistar, pecho os ollos e son a persoa máis feliz do mundo. Leva un par de días sendo xenial, pronunciando os mellores asuuuuuuurdos da súa vida. Na rúa xa meteron o formigón.

escoitai o fragor

A orde da fénix tírame o sono. Paso tantas horas lendo que me doe o pescozo. Pero non é sinxelo deterse en canto atravesas as paredes de Hogwarts. Nunca recomendo libros, mais este si. Non todo na finde foron marabillas. Ademais de asistir ao enésimo asasinato do fútbol, comprobei que a muller dezá que me levou o sentido no anovello xa era coñecida, e ata o de agora pasara desapercibida para min: güisque? exceso de paixón nas veas? Procurarei unha terceira coincidencia, apoiándome nas amizades comúns. Xa sei de onde é: Silleda. E xa ten alcume: Kate, como Kate Moss.

Por certo, Todo Nada insinúa en público que este é un blo de autor. Estarrezo. Pero Ascárida mátame. “Non entendo nada”, di.

cicatriz

O día primeiro sinala o camiño de todo xaneiro, así que deduzo que non me vai quedar máis remedio ca afundir na felicidade ata os xeonllos. Gracias a Todo Nada e a Jean-Sol Partre coñezo unha rapaza dezá que me leva o sentido. Escórreseme entre os dedos da noite, pero espero que acuda aquí en vindeiros días. Ao final, despois de güisques e pesicolas, aterro con Sarabaras no HS, e saio de alí cun picheleiro de altura.
Veciño da rúa das Hortas, cóntame unha longa e divertida historia sobre o ritual de tomar as doce uvas (peladas e sen pébedas!!). Quedoulle. 12uvas, que é asesor fiscal en paro, fálame de todas as tendas que había nas Hortas hai dez ou quince anos: o ultramarinos de suso, a perruquería, a tenda de suvenires, a de picaportes e manetas… Nada diso queda xa. Gastamos os alentos ata que brilla o día e problemas técnicos fan que nos despidamos diante da tenda de Domingos, onde comezan as obras.

Ten unha cicatriz que lle percorre toda a gorxa, de dereita a esquerda. Pregúntolle e non responde, pero o desacougo non escurece este comezo de xaneiro. Gugleo e non o vexo.