Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » left

Arquivo de tags

I am not that stupid, mr. Zapatero

Teño no faiado da cabeza un par de posts que andan remoendo. Algún deles é realmente importante, e por iso quizais está demorando demasiado.
E non quería escribir ningún outro antes deses, pero acabo de recibir unha carta dende suíza pra que vote PSOE nas europeas. A campaña aínda non comezou, e agradeceríalle a mourullo e outros expertos que me explicasen se é legal pedirme o voto tal día coma hoxe. Pero o peor é o texto. Copio tres anacos.

Le pondremos un ejemplo: hace unos meses la derecha pretendió implantar en toda Europa la jornada laboral de 65 horas semanales. Los socialistas españoles nos enfrentamos a ello y conseguimos frenarlo.
[...]
No es verdad, como pretenden el PP y la derecha europea, que para que la economía se recupere sea necesario facilitar los despidos, bajar los salarios y las pensiones, desproteger a los desempleados y debilitar la educación pública y la sanidad.
[...]
Esta crisis no la han provocado los trabajadores ni las familias. La ha provocado la codicia y la falta de control sobre los mercados financieros amparada por la política y los políticos de la derecha. [...] Quienes con sus ideas equivocadas nos condujeron a esta crisis no serán quienes nos saquen de ella.
[...]
Hay dos caminos. Los ciudadanos americanos lo vieron claro [...] Ahora nos toca a los europeos.

Vou votar no meu país, así que esta carta non afectará as miñas decisións. Pero había tempo que un político non me dicía, de forma persoal, semellante arramalle de mentiras, orgullos e falsidades. Se estes son os seus argumentos, señor zapatero, por favor, dimita.

plutarco

Había unha vez un país de conto, e na altura en que esta historia comeza, padecía xa anos de longo e constante esmorecemento. O poder estaba dividido entre un vello rei e unha corte de visires, e anque en todo goberno sempre hai isto e aquilo, levábanse xeralmente ben e o reino vivía unha apracible e despreocupada decadencia. O vello rei, que tiña barba como todos os vellos reis dos contos, fora antigamente un gran monarca e déralle prosperidade e riquezas ao seu reino. Cando comeza este conto, porén, era non máis cá sombra do que fora, e nos discursos falaba de países afastados e mitolóxicos que ninguén coñecera endexamais. Esta falta de realidade foi, seguramente, a que fixera que un dos ministros máis prometedores se exiliase a un veciño país e triunfase nel. A partir dese momento foi coñecido como o traidor, envexado e odiado con igual paixón.
Mentres tanto, a decadencia proseguía inexorable e os visires, animados polo Gran Visir, encabezaron unha manobra pacega que expulsou o vello rei do trono e impuxo o goberno dun novo príncipe. Este era moito máis novo có rei, e as súas palabras resultábanlles a todos máis xuvenís. Pero como todos os príncipes de conto, tamén tiña barba.
O príncipe comezou a gobernar con moita enerxía: quería ser un confidente dos cidadáns e gobernar sabiamente para todos, pero pouco a pouco foise pechando no castelo e saía pouco, e facíao á noite, pra que ninguén lle falase. O certo é que os visires, que dedicaban a maior parte do seu tempo a interminábeis discusións —levaban debatendo sobre o cultivo do chícharo dende antes de que chegara o primeiro rei sen acadaren conclusión ningunha—, cando tiñan libre facíanlle cambadelas ao príncipe, levantábanlle o foxo ao cruzar co cabalo, engadíanlle herba moura no caldo ou atacaban desapiadadamente os conselleiros da súa confianza ata que deixaba de terlla.
A decadencia do reino, porén, non se detivo co príncipe. Foi naquel tempo cando sucedeu a Catástrofe. Non se sabía moi ben cales foran as razóns da Catástrofe: uns dicían que as terras eran pouco fértiles, outros que caera un meteórito, os de máis alá culpaban as bombas fétidas que guindaban en catapulta os reinos veciños… O certo é que o día da Catástrofe chegou, e o príncipe, sen forzas pra lle facer fronte, recolleu as súas cousas e marchou.

O trono quedara baldeiro, e as xentes do reino dividíronse en tres bandos para ocupalo: o Gran Visir, un señor calvo que sempre andaba de mal humor e de quen se dicía que tiña un só corpo e dez sombras, xuntou os seus visires, que á súa vez xuntaron os oficiais contratados polos visires que á súa vez xuntaron os alguacís contratados polos oficiais que á súa vez xuntaron os grumetes e rapaciños que andaban á froita contratados polos alguacís. Os visires querían que houbese un rexente e que o posto o ocupase un canoso e case descoñecido vendedor de electrodomésticos. Os visires crían sobre todo na capacidade transformadora da enerxía eléctrica. Enfronte deles estaban aqueles que máis apoiaran o príncipe destronado e que formaran parte da súa corte: eran xente bastante variada e desorganizada, malabaristas e enxeñeiros, xogadores de chave e vellos do asilo, labregos e deseñadores gráficos, e querían instaurar o reino do paradoxo: un principado sen príncipe. Pero non eran os únicos: tamén había un pequeno grupo de xente que estrañaba os gloriosos tempos do monarca, e que reclamaba a súa nova entronización. Pero o vello rei uns días arrecendía a cabelo de anxo e outros andaba en bicicleta, e os seus seguidores tiñan que confiar máis na súa persoa do que nas ideas, habitualmente difusas e contraditorias.
Así as cousas, chegou o día da gran decisión. E isto foi o que pasou.

Plutarco, Vidas paralelas, XV, 32