Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » literature

Arquivo de tags

macdonald

goblinsPor distintos azares caio nas poutas de George MacDonald, un escritor escocés do século XIX que é sobre todo coñecido, se se pode dicir que sexa un autor coñecido, grazas aos seus contos de fadas. Logo de ler moito del, e algunhas das súas obras con dedicación insistente, paso páxina e mudo de satélite literario. O día en que tal fago, ademais, o ceo abre despexado. O novo horario laboral, que comeza entre as cinco e as seis da mañá coma se eu fose un vello labrego, leva condenándome con menceres chuviosos todo o mes de agosto. Sol significa bici, e despois de facer as ablucións laborais correspondentes, collo o camiño da montaña.
As primeiras ramplas son as máis duras: na segunda, que nace dunha virada á esquerda e que avanza baixo un bosque tan impenetrable que me lembra que non levo luz dianteira na bici, baixa a auga en torrenteira. Despois deste agosto a humidade relativa supera o 120%, e a auga, ao arrastrarse polo firme, vai facendo como pequenos noiros de lama sobre a estrada, como se se puxese portas ao slalom só por brincar. Unha milla máis arriba o bosque desaparece, comezan as vistas e brilla o sol con tal forza que se diría que as choivas destas semanas lle lavaron tamén os raios. Ovellas, culebreiros, corvos, paxariños de toda caste, o grallar dun macho de faisán e alí á esquerda, no curuto dunha xesta, un chasco. Cando a estrada se fai máis constenta, a auga enxurra polo medio, con forza, pero ao mesmo tempo transparente, e vexo tanto o asfalto de debaixo como as millenta pingas que choutan con cada pedalada. Esta estrada é tan fermosa que nunca canso de a facer. Agora, ademais, sei que debaixo desa aparente e fermosa tranquilidade onde señorea o sol despois da treboada, habita un reino de trasnos, preparados para secuestrar o príncipe Guillerme e casalo coa súa horrenda princesa anana, peluda e con tres dedas en cada pé. Pero esa é outra historia.

teoría literaria

O rapaz chámase david e vive en cumbernauld, unha vilanova próxima fundada nos cincuenta pra acoller desprazados industriais. Di que vén prá casa e avísanos de que vaiamos comezando sen el. Moito xeito non nos ten, pero ante a súa insistencia facemos coma quen que si, que xa empezamos, e abrímoslle a porta nus e algo animados. El axiña se ispe e adopta a posición típica dos debuxos animados xaponeses: os brazos dobrados por tras da caluga, a velas vir.
O bo de cazar en parella é que todos eses hábitos maleducados dos británicos na fodincha perden importancia e divertímonos bastante co seu corpo algo brando e a súa pirola cosida. De súpeto, nun relanzo, David guíndanos uns zurrichazos cos que non contabamos e, mentres nosoutros buscamos a diana, el pega un chimpo e ponse fóra da cama. Revírome pra ver o que fai, e xa ten os pantalóns polos xeonllos. Mirámonos Barataria e eu sorprendidos, e antes de que poidamos reaccionar dinos deica e pecha a porta da casa. Co ruído do portal poñémonos a rematar o choio a golpe de tenrura e cóbado. Mentres, cavilo en todo o que me deron os meus estudos de filoloxía e teoría literaria: isto era, se mal non lembro, o que os clásicos denominaban in medias res.

vrao

Hai xa tempo que un xornalista chamado Manuel Jabois pasa por esta casa. Pouco sei del. Ademais de que el mesmo ten un blog, e de que por un par de fotografías apostaría a que está supercachondo, pouco máis. Pero collinlle bastante cariño.
Por iso cando aí atrás atopei un libro publicado por el nunha editorial das pléades, animeime a compralo. Malia o cachondo que está e o cariño que lle teño, non podo dicir que A estación violenta me gustase moito. Durante a súa lectura lembrei moitas veces de Nélida Piñón, que sendo adolescente escribiu “subía pola costenta pendente” e que ao decatarse da redundancia tivo unha crise de escritura que a deixou afastada do papel por uns anos. Hai frases e circunstancias moi interesantes no texto e tamén unhas cantas toneladas de malditismo que seguro que fai as delicias dos viciados no xénero. Pero se Jabois me segue tendo algo de lei despois disto pediríalle que a próxima vez mo deixe ler a min antes: este libro, ben editado e transformado nunha obra de teatro, ía gañar moitos premios e transmitir moita beleza.

zfk

Oito detalliños sobre Costa Norte/ZFK, o último libro de xurxo borrazás:

  1. Que ben escribe Borrazás, diola.
  2. A ciencia ficción é un xénero chanante, onde a fe e a confianza do ou da que le vai ata as estremas do crible. Pero tampouco se pode abusar dos cómplices da farsa con enlamados literarios.
  3. Que ben escribe Borrazás, diola.
  4. Como mola o capítulo Eco. Reléoo, reléoo.
  5. Que ben escribe Borrazás, diola.
  6. Cago en virginia wolf e en todos os fluxos de consciencia.
  7. Copio e pego: a un autor non lle custa inventar un mundo. O problema é inventar unha linguaxe nova que fale do existente. Niso estiven estes anos, abraiado fronte aos xornais, a sofisticación no control das ideas e os comportamentos e a nosa capacidade para empeorar as cousas.
  8. Non estou moi seguro de que isto sexa unha novela, e as primeiras sesenta páxinas son ben duras de moer. Pero que ben escribe Borrazás, rediola.

albania

Dez anos antes de que Ismaíl Kadaré escribise a historia de Basri Hankoni e da súa descendencia, Gabriel García Márquez facía o propio coa dos Buendía. Pero mentres o colombiano iniciaba en español unha carreira que o levaría, por méritos e por cotas, a vestir de branco na Academia sueca, Kadaré escribía A estirpe dos Hankoni nunha lingua minorizada falada por uns oito millóns de persoas, destinada a gardar silencio durante décadas. A novela, breve, aparece agora precisamente na lingua de Márquez a canda outras tres historias. Non é o mellor libro de Kadaré, seguramente pola súa irregularidade (son catro pezas de momentos moi afastados da súa carreira creativa), ou quizais porque estas novelas breves son unha pálida sombra do que algunha vez, na súa cabeciña, buliron por chegar a ser.
Con todo, a historia dos Hankoni acompáñame no avión a este país, e non me queda outra que acabala xusto antes de meterme na ducha e limpar a pel de continentalidades. Cando despeguei caía a neve no aeroporto como nas montañas de Gjirokastër; ao aterrar, vai un día cruel e soleado como o inverno de Vlorë.

Máis sobre Kadaré.

fío

Gústame tantísimo, pero tanto tanto Gustavo Martín Garzo… De cando estiveron meus pais de visita, deixoume miña nai a última das súas novelas, El jardín dorado. Conta a historia da marabillosa infancia de ariadna e do minotauro, pero conta tamén moitas outras historias e esa mesma historia un cento de veces, como unha pequena e saborosa cebola da que se van desprendendo capas e na que sempre aparecen máis e máis gorentosas capas no interior. O seu ritmo, a precisión dos termos, e sobre todo esa fluidez de escrita que parece que procede dos tempos antigos, do verdadeiro manancial de orixe das palabras, é o que máis me engaiola. As súas palabras son unha dor doce, unha lembranza constante dos delicados fragmentos que conservan a importancia da vida. Pero tento lembrar os seus libros anteriores, ou a conferencia á que lle asisitín en ankara anos atrás, e todo esvae no esquecemento. Desaparecen as tramas e os argumentos, mestúranse as mulleres coas fontes, e cruzan veloces personaxes dos contos clásicos por máxicas rúas con semáforos sen que poida discerner uns doutros, quen veu antes e quen despois. Quédame só, ardente, a memoria do fluír da vida.

corre a modo

Dime un bo conselleiro: tes que lelo. E entre a viaxe no avión e estas últimas horas alí a vai, unha novela moito máis ca fabulosa: Festina lente, de Marcos S. Calveiro. Algo enredante no principio, faise máis lixeira e cativadora conforme a acción pasa ao primeiro plano e se desviste desas roupaxes de contextualización que a pexan un pouco. As aventuras do encadernador Ambrosio Cavaleiro, a fala dos arxinas e a Compostela do XVI encaixan perfectamente no marco desa ficción sobre o pasado europeo que levamos anos lendo e ulindo. É esta unha novela pra traducir, pra exportar, que se pode vender nas librarías de Copenhague como se fora un código da vinci (en bo), coma un pequeno nome da rosa. Incluso ten un fermosísimo final, que releo sen fartura, e que dá pra unha segunda parte ou unha terceira do manuscrito de tres serpes unidas polo baixo, na historia de todas as épocas, adiante e atrás. Algunhas pegas hai, claro, en nomes de lugares, na falta dun mapa da compostela da época, nunha páxina demasiado chea de franciscos ou nun lavanco que cae do niño cando os lavancos fan os niños ao ras. Ou que nunha novela de encadernadores, o último caderniño se me despegase. Pero se eses son os males, moita é a bondade.

rinocerontes

Viña lendo no avión os rinocerontes e quimeras de marcos s. calveiro, xa con moito moito retraso sobre as críticas e as amizades que me dicían “tes que“, “tes que“. Con todo, as primeiras páxinas, a moitos pés sobre o nivel do mar, non acababan de engancharme. As imaxes, as vellas postais que parecen sacadas de carnivàle, son fermosas e están pulcrisimamente narradas, pero amoréanse como sombras sepultando toda posibilidade de acción, unha ralentizadora e tenra parada de monstros. Pouco a pouco, esas postais van encaixando, e o preciosismo deses ambientes e perfís comeza a fluír cara algures. Un algures final que, non por previsíbel é menos fermoso e que deixa unha substancia un pouco amarga de esperanza e deformación, como po de camiño, pegada sobre a lingua.

nostalxia

A nostalxia é unha substancia velenosa e paralizante, como a trabadela de moitas arañas. Así que cunha certa obriga, pero tamén con moita prevención, merquei Das novas cousas de Ramón Lamote. Por suposto, na miña memoria acuática non gardo lembranzas exactas das primeiras Cousas, pero si unha imborrábel sensación de pracer, de divertimento. As novas cousas son 100% Lamote. Tamén, en particular nas primeiras páxinas, 100% anos oitenta, cunha forma de narrar e sobre todo, cuns problemas que pertencen a un mundo que xa non recoñezo. Un mundo rematado, que máis có riso aberto, provoca un estraño fruncido de dor, como de proído máis ben. Pero contra a metade do libro, Lamote solta a melena dos pelos que lle quedan, recoñece que usa correo electrónico e debuxa unha cidade utópica que, sen deixar de ser lamotiana, é puramente moderna e contemporánea. E éntralle a un o gusto, vendo o cadáver da nostalxia aos pés da cama.

walcott

Como seique teño un “evidente gusto pola inferiorización do próximo” pra compensalo decido amar o próximo sobre todas as cousas: a sorte depara pra esta tarde en glaspop un chavalote preto da illa de xamaica. Anque estas cousas só suceden nas películas, Kingston é escritor, e esta semana a súa primeira novela —logo dun mangado de libros de poemas— está nos escaparates da miña cadea de confianza. Así que boto contas, e con cada zugada el está vendendo exemplares e facéndose rico. Como pinar con caneiro, pero en guapo, listo, preto e caribeño. Polo de agora, de momento, estamos deitados nun piso ben modesto dunha parte encantadora desta xigantesca cidade, e temos os ventres húmidos e lefarentos. Mentres vai virando a tarde fálame disto, daquilo, e dun profe del, a quen retrata como un fillodeputa que escribe fermosa literatura. Isto último, e a miña xigantesca fortuna, abofé que son verdade.