Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » London

Arquivo de tags

lilas

Con todo o destes días, non teño vagar pra preparar a viaxe como cómpre, pero vexo nun repente que hai entradas libres pra un concerto dos tiger lillies, e vou. Coñecín os tiger lillies de casualidade hai uns meses, pero non imaxinaba que tan axiña podería ver un espectáculo deles, un dos seus cabarés sobre os sete pecados capitais, algo escatolóxico como lle cadra a esta illa, pero divertido. E un chisco máxico tamén, non sei se pola música do banjo, polo clarinetista con ás de anxo, polos monicreques homosexuais ou porque nese pequeno e vello teatro estabamos unhas travestis tomando viño e mais eu. E era londres.

xudeus

A sorte, ou máis ben a torpeza, levoume ata unha pequena vila do noroeste de londres chamada golders green, o típico sitio estupendo se tes unha bicicleta pra ir e vir. E eu téñoa e subo dende o centro case unha hora dándolle a peito, esquivando os autobuses e deténdome nos semáforos. Tamén baixo veloz, e gústame esta sensación dun londres que pasa rápido, aínda que ás veces neste correr se perdan os detalles dos paporrubios nos cancelos dos camposantos, ou os postos de froita con nésperos e vintecinco tipos de pementos picantes.
Golders Green é unha vila de xudeus e de xaponeses. As tendas onde podes mercar peixe cru ou pastel de arroz alternan coas pizzerías onde unha vez veu o rabino a bendicir o forno. E os nenos levan chapeus negros de aba grande, e neles refléctese o misterio da convivencia.

upper london, 2

Mentres Barataria se desincha cun tubo fendido no costado, eu baixarei ata londres. Parece unha mala arte pola miña banda, pero non é tal: hai razóns loxísticas, laborais e incluso familiares que así o aconsellan. De feito, tiñamos planificada a finde pra vernos nesa antiga capital do mundo, mais non vai poder ser. Irei eu só, coa miña bicicleta, a facer quilómetros pola zona norte da cidade. Será a primeira vez que durma nela. A primeira tamén que esperte contra ese horizonte de casas vellas onde se acugulan tantas ficcións antigas. E el nin sequera o saberá: a urxencia colleuno do outro lado da trincheira da sanidade pública, onde por haber non hai nin wifi.

about london

Collo un diálogo do extraordinario ‘Otto é un rinoceronte’ de Ole Lund Kirkegaard:
–Ooohh! –dixo o pai de Viggo–. Non pode facer nada a policía con este becho?
–A policía? –dixo o xefe de policía–. Nooon, a policía ten que ver coa paz e coa orde, amigo. O rinoceronte non é paz, lei nin orde. Un rinoceronte é máis ben intranquilidade e desorde, e desas cousas non nos encargamos nós
.

alí

Habitualmente a vida é como unha partida de playstation. Pero determinados días acontece distinto e todo se solidifica.
A vida era playstation o ano pasado cando fun buscar a plataforma do tren que leva a Hogwarts na estación de King’s Cross. Realidade é hoxe: uns nenos fotografábanse alí, seguro, co letreiro 9 e 3/4, mentres uns pés por baixo estouraba unha bomba que circulaba a toda velocidade por un túnel escuro, e retumbaban o chan e as paredes e os muros e o gasoduto próximo, fendíanse os cacharriños que gardan o medo e borrábanse os sorrisos.
Os seus imaxinativos peíños deberon preguntarse qué era iso que sentían.

caos e peito

Falan os medios do caos que se espalla por londres, da tensión, dos atascos, da apocalipse. Henri, a uns douscentos quilómetros de alí, coméntame: Mira, soubémolo antes de comer, xantei con oito ingleses e non se falou do tema sequera. Eu non dixen nin palabra porque estaba mil veces máis nervioso ca eles. Polo demais, parece que London está tranquilo e despexado.
Sumémoslle a isto o que comenta o Quilombo e mais o que lembro do libro sobre o medo que serve de partida a Michael Moore en Bowling for Columbine.
O medo é a arma duns e doutros. Nós, como sempre, poñemos o peito.

londres de riba

Os diferentes compromisos déixanme escaso tempo pra baixar a londres, e o certo é que tampouco teño moita présa. Non argallo plan ningún, e decido cruzar a cidade a pé dende baker street ata a tate modern, e logo dar volta polo Soho. É moita distancia, e cando chegue a casa, con calma corrixirei as tiles, meterei as ligazóns e as fotos, e calcularei eses quilómetros.
Non tiña présa no paseo, porque intuía que todo ía estar no mesmo sitio. E así foi, todo perfectamente colocado. O vello dos cartóns no seu sitio, o letreiro da rúa guichado cunha precisión metódica, as furguis que venden salchichas e patacas cocidas recheas de caril, os gais na cincuentena e un pedacinho de cada parte do planeta colocados onde teñen que estar como teñen que estar cando teñen que estar.
Vou catro días antes de que inauguren a de fridakahlo na tate, e láiome, pero esta é unha nova razón para vir aquí de novo ao comezo do outono, desta volta con Barataria, como se fose a nosa segunda casa.
É tan comoda e axeitada que así o parece.

azar

Vou por uha rua calquera, entre baker street e oxford street. Vexo unha estreita perpendicular. Cólloa? Non a collo? Como me guío sen mapa, ao final decido collela. Cincuenta metros despois atópome con Home Tranquilo, que vai pró seu traballo de protésico dental acompañado do sudafricano máis alto, forte, moderno e fermoso que vin na minha vida.
Que nos crucemos o Home Tranquilo e mais eu nunha metrópole de quince millóns de habitantes podería ser unha enorme casualidade. Pero o caso é que cando nos miramos o costume é maior cá perplexidade: como se sempre estivesemos aí.

lusofonía

Coa lembranza do timorense, acudo á noite gai do Soho. Vou coa mochila, algo laborioso, e arrímome como podo a unha columna. Comezo a falar cuns brasileiros. Goiânia e Paraná. Pero chaman polos seus mozos ingleses, que están atrapados no tráfico, e fíxome noutro rapaz. É moreno, e parece español, o que me asusta: non fixen estes quilómetros pra foder pra toledo. Pero afortunadamente chámase Márcio. Naceu en San Paulo no 81, ten un piso mercado alí co seu namorado, un coche a medias, é cristián espírita e fan de almodóvar. Ademais, é cabeleireiro de profesión e lóuvame tecnicamente a fortaleza e a cor do pelo. Despois bícame, nun comezo. Fermoso entre os fermosos, Márcio é un fervente seareiro de Élis Regina. Por iso, cántame coa voz máis linda que escoitei nunca ‘Como nossos pais’ nun portal en Neel Street, mentres nos espimos todo o que nos deixa a prudencia.

Despois, cando paseamos no escuro da cidade collidos da man, ábrese unha fiestra, berran algo que rima con fuck, e baldéannos. Agardo que con auga. Separámonos Márcio e eu cun bico e un rozar de mans: el collía un bus cara ao leste, eu cara ao oeste.

Todo o que me dure a lembranza será a súa existencia.

leste

O segundo asalto sobre londres é maxia. Coñezo o moderno, e tamén o paqui, e o rico e o tranquilo. Londres sábeme a londres e aprendo ese estraño olor a manteiga das rúas: tento memorizalo.
Baixo do bus en Notting Hill. Logo a catedral de San Paulo. A ponte do Milenio, deseñada por un ourensán. E a Tate Modern, ese prodixio: do caixeiro totalmente gótico (Ralph) á araña de Bourgeois pasando por eses imponentes sanduiches, todo é espazo e beleza. Despois paseo pola ribeira sur: teatro do Globe, mercado de Southwark (nel deixo medio corazón atado a un vendedor de queixos), catedral de Southwark, e o fabuloso More London, de espellos e edificios lixeiros. A ponte da Torre, e a Torre mesma. Agardo, pasan os minutos e repouso mirando prós turistas. Xanto un biscoito de cenoura e penso nesa xente que di que aquí se come mal.
Despois descubro un rapaz fracote, moderno e precioso. Leva unha máquina de fotos, das miñas, das vellas: intérnase na City, e decido seguilo. Fotografía o mesmo ca min, e decátase de que o sigo: o edificio da Lloyds, o Baltic Exchange, tantas e tantas imaxes fascinantes, perdidas agora pra min e das que se garda copia nun carrete en san francisco ou quizais en melbourne. Perdéuseme o fotógrafo na Liverpool Station, pillei o metro cara máis ao leste e parei en Poplar, unha zona espectacular de peiraos fluviais e rañaceos de vidro. Na estación de Canary Wharf unha cantante interpretaba arias en inglés (maybe Purcell). Despois King’s Cross, coa súa plataforma 9 e 3/4 (existe!!), a vella igrexa de San Pancracio, o gasoducto, unha camiñada por Somers’ Town, Mornington, Euston, Regent’s Park… e outra vez metro ata Pimlico, barrio onde a vida parece tan sinxela. Paseo pola ribeira norte: Lupus Street, vistas da central eléctrica de Battersea, a pagoda da paz (regalada por unha seita budista xaponesa á cidade), e Chelsea, andando entre casas que levan alí mil anos habitadas por xente que leva alí mil anos.
Pra desfacer o debate de Jean-Sol entre Arsenal e Chelsea, eu torzo polo Tottenham e vou ata o Soho. Do que sucedeu a partir do partido de fútbol entre franceses e gregos diante dunha cervexa e nun pub rexentado por italianos, creo que xa falei.
Amo londres.