Falando cun rapaz que agardo que apareza axiña por aquí, soltoume esa frase tan estraña e desacougante de “o sexo, sen algo máis, non vale de nada”. O que me aqueloutra é saber a qué se referirán con ese “algo mais”, de qué se trata exactamente, e sobre todo qué lles impide atopalo na fodaina, por moi aleatoria que esta sexa.
Remoendo nesas collo o coche e vou ata embiburgo pra ver a Wiesbaden, un rapaz alemán que traballa de enfermeiro (tag:nurse xa!) e que estuda psicoloxía clínica. Non foi de chegar e encher: falamos un bo pedazo, xogamos co gato Fido, bebemos un viño rosado… Deulle tempo a despregar todo o abano de tópicos: é imposible que sexas gai e non che guste madonna, os gais non deberiamos adoptar porque somos un pésimo modelo de comportamento, ou non sei por que hai que estar orgulloso de ser gai. Resultaba tan cansino que me entraban ganas de arrincar. Pero era miralo ben, mirar prá barra de facer bíceps que tiña chantada no marco da porta e virme a sensatez: este chaval loiro, moldeado milimetricamente, preciso en todos os seus tecidos, estaba moi por riba das miñas posibilidades. Así que despois de contarme a historia do seu avó polaco no campo de concentración, de poñerme cancións de la oreja de van gogh porque son españois e de dicirme que hitler foi malinterpretado polos seus seareiros e que el non quería realmente matar na xente, puxémonos a foder.
E mentres me chovían un par de galóns de proteínas, seguía a remoer nese “algo máis”: hai milleiros de motivos pra liscar do choio coa pirola na boca, pero non se me ocorre ningún pra dicir que foder é un acto baldeiro.
Arquivo de tags
Qué teñen en común Ánder e el, pregúntome, mentres tento estreitar o medrado lombo de Kingston entre os meus brazos.
Ánder é un rapazolo noviño e euskaldun, que saíu dun casarío próximo a bilbo pra unhas prácticas nunha cooperativa financeira de glaspop. Como ten pouco diñeiro vén pasar o día a vila-marple, e fágolle de xantar, e lévoo de visita polas rúas da vila, e falamos das súas cousas; como ten tanta experiencia como cartos, dedico ademais o meu tempo a que se explique, a conducirlle as mans, a desentupirlle un pelo púbico mouro que renxe como se fose de metal.
A Kingston, porén, xa o coñezo. Acaba de chegar de londres e o seu corpo xa maduro aínda cheira a vir durmindo no tren. Agora xa non vive só, senón co mozo, tamén xamaicano, nun pisiño renovado e desordenado da zona oeste da cidade. Mais hoxe o mozo non lle está. Despois de parolar un pouco, toma el a iniciativa e díspeme e cólleme e faime, mentres o sol entra a cachón polas altas fiestras. É unha mañá de xeado outono, e aínda que no piso se está ao quente, de súpeto apértase contra min e repite o meu nome baixiño algunhas veces, mentres nun relanzo me parece albiscarlle un algo de tristeza.
Con ánder e con kingston practico o mesmo oficio, a mesma vella responsabilidade: pousarlles fragmentos de bicos nas fochancas, repararlles as fendas da pel co asfalto do amor.
O momento foi algo estúpido. Pero alí estabamos os dous, deitados no medio dun escenario completamente ás escuras, alumeando coa pantalla do móbil na carta dun restaurante. El dedícase a bailar, e ten un corpo compacto e moreno, traballado nos campos de fútbol de italia e en compañías de repertorio de medio mundo. Eu, apampado, algo bochechudo, concentrábame en manter o móbil aceso e en aproveitar esa torrenteira de enerxía circulante mentres el, o único bailarín hetero a este lado do muro de hadrián, cavilaba lixeiramente na escolla dos entrantes.
Levo un par de días negando o evidente: vou pasar o vindeiro mes fóra da miña casa, dando tombos por unha rede de países afumados e ruidosos: teño por diante catro semanas ateigadiñas de eventos e sobriños, pero nin así se me esvae a preguiza. Miro prás cerdeiras do xardín, pró ceo que agora clarexa, prás madrugadas que comezan ás dúas, e decátome de que non quero marchar, que non quero desprenderme desta tranquilidade precisamente agora.
Con todo, despois dun acelerado día de preparacións, estou na sala de espera dun avión, arrodeado de españois que berran e protestan por todo. Miro pró reloxio e imaxino qué pasaría se perdese ese avión ao que xa non hai saída, se collese o bus de volta á cidade. Non sabía que tres horas despois estaría nun olivedo, alumeado só das estrelas, fodendo sobre o capó dun coche vello: olía a arxila, a calor e ás toupieiras que, coas cabezas apuntando levemente sobre os torróns escuros, tentaban descifrar esas vibracións de amor.
Mentres Barataria se desincha cun tubo fendido no costado, eu baixarei ata londres. Parece unha mala arte pola miña banda, pero non é tal: hai razóns loxísticas, laborais e incluso familiares que así o aconsellan. De feito, tiñamos planificada a finde pra vernos nesa antiga capital do mundo, mais non vai poder ser. Irei eu só, coa miña bicicleta, a facer quilómetros pola zona norte da cidade. Será a primeira vez que durma nela. A primeira tamén que esperte contra ese horizonte de casas vellas onde se acugulan tantas ficcións antigas. E el nin sequera o saberá: a urxencia colleuno do outro lado da trincheira da sanidade pública, onde por haber non hai nin wifi.
Un encontro fortuíto con Iop polas rúas de vilamarple dáme pra encadear unha serie de queixas, laios e estados da cuestión que levo larvando nos últimos días e que non daban visto a luz. O vindeiro domingo Barataria deixará vilamarple, a casa común e as salchichas dos almorzos. Vaise pra Ciudad-Ajo, a sacar un negocio que ten alí en marcha.
A promesa é volver aos tres meses, pra despois do nadal, cando estea todo encarreirado. Pero o conto é que viaxa sen billete de volta: marcha pola pasta, porque lle desagrada traballar de pinche nun restaurante e porque alí ten un algo laboral que o ilusiona. Eu créoo porque non me queda outra, pero por debaixo da pel sei que só é parcialmente verdade e que, sen cargarme de culpas que non me cadran, este país non ten xente en chanclas, nin pinchos de tortilla, nin pirolazos en cada esquina. Este é un país do norte, que leva entrando no outono dende o remate da primavera.
Así que esta fortuíta conversa con Iop sérveme pra ordenar os pensamentos e facer plans de futuro: buscar un segundo traballo pra pagar a vivenda e o imposto catastral, reordenar o horario (regresan as ceas ás cinco da tarde) e, en tres meses, mudar o estado nas webs de contactos: de casado a solteiro.
Claro que ás veces do amor se desprenden lascas de milagres.
Había moito tempo que non xogaba tanto con ninguén. Había moito tempo que non creaba un abano tan completo de complicidades e contrasinais. Había moito tempo que non podía compartir igual de pracenteiramente cama e actos cívicos. Había moito tempo que non me sentía devoto e devocionado. Había moito moitísimo tempo que non metía sete ferretes nunha fin de semana.
Había moito tempo que non sentía este namoro.
