Un tanto máis tarde, no súper, decido falar por fin cun par de rapaces portugueses que controlo dende hai tempo (el gai gótico, ela lesbiana ghipiosa, os dous estudantes lisboetas). Despois dunha breve troca de palabras onde el me preguntaba por espanha e eu lle respondía por ghalleira, dime:
mas, olha, isso da galiza… e na parte da corunha, não é?
Non quería insistir, pero fórzanme: david blanco, ciclista de humidtown, gaña a volta a portugal. Entrevistan o “espanhol” na tele portuguesa, e este fálalles un moi bo galego con ficares, bocados, percursos e lusadas semellantes.
Subtitúlano, claro.
Como non podia ser doutro xeito, eu son o verdadeiro motor da lusofonía aquí. O portugués e os dous brasileiros parolan pouco entre si e por suposto pasan todos tres do preto caboverdiano e do suízo guilherme.
Eles, como de costume, ignoran que exista galiza, que falemos o que falamos e que formamos parte do diasistema. É mais: se falo á galega pensan que estou a falar espanhol, do cal se deduce que numa numa iei. Miro de falar con eneagás, por se acaso.
Naceu nunha aldea próxima a campo grande, no estado do matogrosso do sul, hai vintepico anos. A súa pailaroca familia do interior brasileiro, por non mandalo ao perigoso san paulo, xuntou os aforros da vida e mercoulle billete pra portugal. Meses despois, acaba en atenas. Coincido con el nun coche. Usa unha noxenta colonia que fai remexer as tripas, pero bótolle eu as tripas e ao final acabamos fodendo ou algo parecido mentres fóra cae a xiada como unha coitela: comprobámolo ao saír pra pasar de adiante a atrás, ou ao revés.
Como sempre, insiste en falarme español, anque lle prego por tres veces que o faga en portugués.
Ao rematar, cóntame que está sen papeis, que ás mañás estuda nunha perruquería da cidade e que ás tardes peitea rapazas nun clube de alterne no centro de atenas.
O ministro gamberro chegou a humidtown como paulo coelho, buscando a espiritualidade que nós perdemos ou que sepultamos baixo toneladas de raxo e gaitiñas de xoguete. Non sei se deu con ela, pero o concerto foi xenial, malia o cansazo laboral de traer media provincia da coruña ás costas. Con Fufli e con Paulirroxa bailamos algo e divertímonos moito máis vendo ondear bandeiras tatuadas con ‘ordem e progresso’ e escoitando un fermosísimo español.
Teño a tentación de ser moi cruel, pero vouno aforrar: non quero que me confundan o isolomoldavismo co internacionalismo. Pero botamos tanto tempo tentando aprender cando se escribe ese simple e cando ese duplo que esquecemos enviarlle unha carta ao ministro máis importante da lusofonía. Non existimos e é tan divertido…
Coa lembranza do timorense, acudo á noite gai do Soho. Vou coa mochila, algo laborioso, e arrímome como podo a unha columna. Comezo a falar cuns brasileiros. Goiânia e Paraná. Pero chaman polos seus mozos ingleses, que están atrapados no tráfico, e fíxome noutro rapaz. É moreno, e parece español, o que me asusta: non fixen estes quilómetros pra foder pra toledo. Pero afortunadamente chámase Márcio. Naceu en San Paulo no 81, ten un piso mercado alí co seu namorado, un coche a medias, é cristián espírita e fan de almodóvar. Ademais, é cabeleireiro de profesión e lóuvame tecnicamente a fortaleza e a cor do pelo. Despois bícame, nun comezo. Fermoso entre os fermosos, Márcio é un fervente seareiro de Élis Regina. Por iso, cántame coa voz máis linda que escoitei nunca ‘Como nossos pais’ nun portal en Neel Street, mentres nos espimos todo o que nos deixa a prudencia.
Despois, cando paseamos no escuro da cidade collidos da man, ábrese unha fiestra, berran algo que rima con fuck, e baldéannos. Agardo que con auga. Separámonos Márcio e eu cun bico e un rozar de mans: el collía un bus cara ao leste, eu cara ao oeste.
Todo o que me dure a lembranza será a súa existencia.
