Arquivo de tags

fío

Gústame tantísimo, pero tanto tanto Gustavo Martín Garzo… De cando estiveron meus pais de visita, deixoume miña nai a última das súas novelas, El jardín dorado. Conta a historia da marabillosa infancia de ariadna e do minotauro, pero conta tamén moitas outras historias e esa mesma historia un cento de veces, como unha pequena e saborosa cebola da que se van desprendendo capas e na que sempre aparecen máis e máis gorentosas capas no interior. O seu ritmo, a precisión dos termos, e sobre todo esa fluidez de escrita que parece que procede dos tempos antigos, do verdadeiro manancial de orixe das palabras, é o que máis me engaiola. As súas palabras son unha dor doce, unha lembranza constante dos delicados fragmentos que conservan a importancia da vida. Pero tento lembrar os seus libros anteriores, ou a conferencia á que lle asisitín en ankara anos atrás, e todo esvae no esquecemento. Desaparecen as tramas e os argumentos, mestúranse as mulleres coas fontes, e cruzan veloces personaxes dos contos clásicos por máxicas rúas con semáforos sen que poida discerner uns doutros, quen veu antes e quen despois. Quédame só, ardente, a memoria do fluír da vida.

fábula

Vou con Martin (Pawley) a unha conferencia en ankara. Fala Martin (Garzo) sobre Andersen, os seus contos tristes e a irmandade do chícharo. Os contos máis tristes, di Martín Garzo. Cita a Chesterton, e cita tamén a Benjamin, e por suposto aos grandes contadores. Téntome apoiar na memoria, pero xa non me queda nada dela: esquecín a sereíña, o soldadiño de chumbo e tamén os príncipes ciños, os seus sufrimentos e desexos.
Dende as meniñas dos ollos caelle un río manso a Martín Garzo, remuiñando cada vez que unha historia arrastra outra, como as cereixas: “Os contos véñennos dicir que vivir paga a pena“.
Abofé.