Si. O post 1.250. Sáeme a conta ao escolmar un monllo destes posts (e traducilos), pra unha encarga. Non o fixen ben. A ver qué sae, se sae.
Sinto vertixe. Tamén vergoña. Nostalxia 0.
Arquivo de tags
Despois de que non puidesen achegarse kaplan, arroaz e emecé, facemos unha blogaiquedada de dimensións reducidas. Falamos da gorentosa comida que preparou a señora Dot pra nós, dos mollos indianos, das videotapes e da política portuguesa. Vemos aos saltos un radical filme de Bruce Labruce, con güisques e llintonis de vella. Boss, Plattdorf e Dot son xeniais e fermosos. Pero a gran sorpresa é Tintim: incluso moito máis wapo e rideiro do que imaxinabamos, déixanos fondamente epatados aos norteños. Moitos quilómetros, parrulos!
Afortunadamente Plattdorf impídeme brindar. E é que foi un encontro demasiado emocionante pra rematalo con parvadas.
Releo algúns posts antigos. Pra alguén coma min, que chufa de posmomiñoca, a secuencialidade que se está xerando entre post e post non me gusta nadiña. Molaba máis que todo fose accidental, fragmentario. As frases alónganse, e médrame o tedio entre as vogais. Falan na vosa terra deste blo, e citan a frase da perda de liberdade. O día de pechar esta aventura achégase. Quizais sexa só cansazo de venres.
Soñei coa miña mai morta. Disque é agoiro de boa sorte. Cómprenos.
A orde da fénix tírame o sono. Paso tantas horas lendo que me doe o pescozo. Pero non é sinxelo deterse en canto atravesas as paredes de Hogwarts. Nunca recomendo libros, mais este si. Non todo na finde foron marabillas. Ademais de asistir ao enésimo asasinato do fútbol, comprobei que a muller dezá que me levou o sentido no anovello xa era coñecida, e ata o de agora pasara desapercibida para min: güisque? exceso de paixón nas veas? Procurarei unha terceira coincidencia, apoiándome nas amizades comúns. Xa sei de onde é: Silleda. E xa ten alcume: Kate, como Kate Moss.
Por certo, Todo Nada insinúa en público que este é un blo de autor. Estarrezo. Pero Ascárida mátame. “Non entendo nada”, di.
