Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56
As túas balas » Mexico

Arquivo de tags

perdices

En tres días marchan ulises, o pai de Caimán e unha curmá de meu avó que vivía en méxico (pero á que lle tiña un misterioso e trasatlántico aprezo).
Parece claro que hai un par de discusións que teño que manter comigo mesmo sobre ese tema, que vou adiando e adiando. Entre elas, pensar no que di ás veces, sen importancia, miña nai: mira que me fastidia que a avoa morrese sen preguntarlle a receita das perdices.

oaxaca

A Oaxaca hai xa tempo que o coñezo, pero como marchou vivir pra barcelona non chegamos a intimar máis. Agora regresa fuxidiamente pra amañar uns papeis da residencia, coincidimos, quedamos e pinamos baixo a lúa chea nun fodedoiro das aforas. De camiño vaime contando cousas absurdas de correos electrónicos, carteiras roubadas, avións e demais elementos de modernidade, nun trampitán de galego inzado de palabras mexicanas e pronunciado á mexicana.
Cariñoso e eficaz, tiña tanta necesidade de fregar a caralla coma min. Bicámonos o prudente, secámonos, vestímonos entre malabarismos e achegueino ata a casa onde vai pasar este par de noites. Despedímonos, e no cálculo de destinos non entra volver verse.

cinema

• Vou ver con Folerpa o matrimonio de maria braun, a cousa máis flipante que vin en moito tempo. Rabia, loita, insistencia e amargura collidas ás mauscheas nun filme bastante feliz, que remata en desacougo. Tralo anguriante final aparecen os retratos de konrad adenauer e helmut schmidt, ademais doutros bonhomes da alemaña de posguerra e da construción europea, virados ao negativo e totalmente inconexos, sen explicación: será unha vinganza calada do subcomediante H, unha acción subrepticia da va-ca que quere actuar sobre os meus miolos liberais como sobre as ratas de Paulov?
• Vexo só Querelle. Xa a vira con Henri, pero como sempre, non lembraba nada. Agora pareceume máis luminosa, máis sentida, máis extraordinaria. Menos provocadora.
• Vou ver wiski con Mexicano, e non abondarei máis no que sabiamente dixeron Todonada e Pawley. Entra unha sensación estraña ao ver tanto cutrerío, tan próximo, e quedan moitas portas abertas. o que malpocadamente non é frecuente.
• Finalmente asisto a unha xuntanza de amigos de Folerpa. Están vendo un dvd dunha festa vella. A camerawoman meteulle uns cantos efectos ao editala que non fan máis que afundila no que é: o testemuño dunha chea monumental. A graza, para os que non coñeciamos a ninguén, era pouca, pero descubro entre os planos a Alicate e Belokan, bailando. A vida non deixa de sorprenderme.

wittgenstein

A mellor maneira de fuxir é botar a correr, e por iso acabo lambendo madrugadas o venres e mailo sábado. O venres, xogando en casa, pásolle a man polo bandullo a Mexicano (cruzamos sms; creo que podemos volver quedar), volvo a ver despois de tanto tempo a Lánguido, corre intimidade entre eu e Belokan, estou con Fufli e con Dagha e finalmente quedo cun rapaz algo pelouriño, pero simpático, de vernos no seguinte bar.
Pero polo camiño, nas rúas molladas, intercéptame Pinganobeizo: está bastante peneque, e di que me chamou moitas veces ao longo da noite. Aprovéitome del e róubolle un bico do fuciño. Despois déixoo estar, extraviado, dando voltas á procura de algo, mentres marcho con Eliziza prá seguinte parada.
E na seguinte parada está o meu pelouriño: bícame atordoadamente, apértame, facemos todo o que se pode facer nas escaleiras da disco, e incluso bastante máis, e ao final separámonos por dificultades loxísticas. Quedamos pra outra vez, pero terá que ser despois do martes, que ten un exame de filosofía da linguaxe: Wittgenstein, Russell, coñeces?, pregúntame.