Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » music

Arquivo de tags

telepatía

29458759Por un twitter perdido acabo nun concerto no Porto dun grupo do que descoñezo todo. Só vira antes un par de vídeos no youtube, pero apetecíame irme de wai e bloguealo. Ademais, sempre teño ese especie de imperativo moral que me obriga a escoitar música igual que os xogadores de fútbol se ven impelidos a ler prensa deportiva pra dicir que len algo cando lles fan esas entrevistas que procuran demostrar que non len nada. E ademais, sei que Emilio José, o cantautor de Quins, tamén irá aló e teño ganas de coñecelo.
Elas son Telepathe. A sala é un impresionante soto de lámpadas rococó. Ao meu lado está Emilio José, que leva unha pucha branca de medio lado e ten nun parking próximo un clío con espellos retrovisores para remolques. Estamos en momento fan: el dela (dunha delas), eu del. A situación é realmente moi divertida. Está buenocho-buenocho, e cultiva un calculado desleixo de artista que non é maldito, pero podería chegar a selo se lle petase. Mentres as paisanas fan un concerto flipante sen pausas e sen bises, pregúntolle pola súa vida, pola volta a España a pé facendo concertos ata que lle inchou un nocello, pola carreira que estuda e polas galeguísimas razóns de non ter adsl en Quins (enfadouse porque a adsl chegara antes ao lugar do lado).
Julieta Venegas e mais eu somos fans del. Pero ela quizais non saiba a importancia deste feito banal, e eu si.

tachán!

Hai cousas peores ca morrer á hora do fútbol. Un pode morrer, por exemplo, o día en que se produce un cambio político de magnitudes aínda insospeitables. Foi o que lle pasou a Avelino Abuín de Tembra. É pouco probable que Avelino Abuín de Tembra reciba nunca o Día das Letras: a súa obra poética é decididamente doutra época. Ademais, esforzou boa parte da súa vida a un premio e unha organización estrañas, discretas, practicamente descoñecidas hoxe en día malia a súa lonxevidade. E anque non o coñecín nin nunca o tiven diante, Avelino Abuín de Tembra foi unha persoa fundamental na miña vida.
De neno, e aínda agora, eu fun de escoitar moito a radio. E aló, naquela Radio Galega imaxino que alboriana, tiña un recanto Avelino Abuín de Tembra pra poñer música de bandas. Mentres os nenos do meu tempo escoitaban Hombres G e Mecano eu sentía a banda de música Unión de Guláns e imaxinaba que aló, nalgunha outra parte afastada, había preciosas e escintilantes vilas de nomes longos, con mozos que tocaban o trombón de varas, e na fermosa voz de galeguista de Abuín de Tembra aquilo das bandas figurábaseme que era ese país distante que chamaban galicia, case segredo, onde as cousas eran solemnes e fermosas.
Que a terra lle sexa leve, mestre.

raffaella

Ademais de Barataria, co que durmo en difíciles e divertidas circunstancias de espazo, suor e ruído, Barcelona é no vrao un alabaradiós de rapacetes.
Un deles é albert. Vive preto da casa, a un par de estacións de bicing de distancia. É valenciano, e traballa de camareiro ás noites pra pagar os estudos e as pequenas performances de danza contemporánea que constitúen a súa paixón. É ademais un portento físico, alto, moreno, de ollos verdes, que se move rispidamente por un pequeno cuarto de estudante que abre a un patio de luces. Cólleme, móveme, revírame, faime todo o que lle acorda co único límite das leis físicas, e finalmente vénse sobre min contraendo e dispondo os infindos músculos, traballados pola danza contemporánea, nunha mesma harmonía.
Antes aínda de despegarmos os corpos, lambidos por unha crisálida de suor e seme, penso no mal que se fode na illa e tamén lembro aquela vella canción: com’è bello far l’amore da Trieste in giù.

links

Veño nun bus dende a Centenaria ata humidtown, por unha estreita estrada revirada. Diante miña van dúas nixerianas xogando co móbil. Tamén van un mariñeiro que ten que chegar en bus a oslo pra facer a campaña do bacallau (non hai avións ata aló, explica), e tres rapaces ghevirulos que soben cunha batería en pezas en boiro e baixan en taragoña. O resto divídese entre vellos e supervellos.
Son dúas horas de viaxe: nelas cavilo nos últimos días, nas últimas noites, en todos eses amigos que están aquí e acolá espallados na ghalleira e en que é exactamente o que me une a este horizonte confuso de postes e uralitas e fentos vizosos a piques de arder na Gran Labarada.

mgmt

Como sempre, fun ver o grupo que non era. Grazas a Jackson coñecía algo a MGMT, pero dos postpunk Futureheads e dos Cansei de Ser Sexy, malia as recomendacións do vello Plattdorf, pouco máis sabía. Pero a maioría dos adolescentes e mozos brancos de clase media que estaban alí viñan por todo, menos polos MGMT, así que empezaron de primeiros. Non podo falar moito porque teño que poñerme en primeira fila pra distinguir un baixo dunha guitarra, pero o concerto non foi aló gran cousa: se o que mola do mp3 é precisamente os detalles dos teclados, a claridade da voz e a atmosfera recreativa, todo iso desapareceu onte do ABC de glaspop. “Imos darlle brasa a estes tipos”, e veña guitarreo, pra demostrar que saben tocar o instrumento igual có outro millón de persoas que fai o mesmo. A iso os críticos, que son os que saben, creo que lle chaman “guitarras poderosas”, pero eu só sentía a vibración na uretra, e ao resto do público tampouco pareceu que lle chistase demasiado. Iso si, como estaba en primeira fila puiden baixar do podio estético ao cantante, disfrazado de peterpán en sandalias, que era o típico colgado amigo do teu curmán que se electrocuta na piscina da casa dos pais, e substituílo polo batería, do que non consigo atopar información en ningures.
Despois quedei a investigar que era iso do post-punk dos Futureheads, e así a vulto pareceume bastante punk. E molón. Pero o corpo levaba xa un bo pedazo facendo todo tipo de sinais: febre, dor muscular, cansazo, incomodidade, ganas de mexar, dor na pirola… Así que antes dos brasileiros collín o tren de volta, deixando atrás un público hiperfermoso que, estrañamente, mirara pra min con interese: naquela congregación de tipos fracos querendo parecer tristes tuberculosos, un enfermo auténtico estaba en condicións de competir.

música

Nunha pausa do noso repouso de prescrición médica imos ver algo de danza á veciña Villabase: alí onde Parque-temático-cervantes é conservadora e señorita, Villabase é obreira, progresista e proamericana. A danza, baseada en poemas de gloria fuertes (mal escollidos e peor recitados), é bastante espantosa, pero como é breve, é de tarde e estamos nun teatro socialista de Villabase levámolo ben e divertidamente. Ao saír batemos cun cartel: un “festival pola integración” organizado polo esquerdista concello local, coa actuación de Violadores del Verso e Jota Mayúscula. Chegamos xa unicamente a Violadores, que fan a mesma base e a mesma rima cá primeira vez que os vin, hai uns dez anos. Profundamente conservadores, reivindicadores do ‘auténtico’ hiphop, lanzan proclamas contra raperillos, fascistas e políticos a partes iguais, que é pouco máis ou menos o que se agarda deles. Cando nos fartamos de mirar pra rapazolos de ollos brillantes, recollemos e saudamos ao marchar os únicos “non-españois” da carpa, os únicos “integrados”: os seguratas polacos.
Dedicado a JH

lilas

Con todo o destes días, non teño vagar pra preparar a viaxe como cómpre, pero vexo nun repente que hai entradas libres pra un concerto dos tiger lillies, e vou. Coñecín os tiger lillies de casualidade hai uns meses, pero non imaxinaba que tan axiña podería ver un espectáculo deles, un dos seus cabarés sobre os sete pecados capitais, algo escatolóxico como lle cadra a esta illa, pero divertido. E un chisco máxico tamén, non sei se pola música do banjo, polo clarinetista con ás de anxo, polos monicreques homosexuais ou porque nese pequeno e vello teatro estabamos unhas travestis tomando viño e mais eu. E era londres.

alcarria

Gastamos o sol pleno e friento da mañá paseando entre a xiada dos outeiros secos que arrodean o parque-temático-cervantes. A escusa é o paseo da chula, unha cadela pinta que lle queda a Barataria, en quendas de fin de semana, dunha relación anterior. Despois das nosas boas horas sorteando ciclistas e vellos con transistor, chegamos á casa e poñémonos a traballar. Nesas, cando a tarde xa vai devecida, chega un mozote trompetista na banda municipal dunha aldea de guadalaxara. É de agardar que toque a trompeta mellor do que a zuga, pero no conxunto non está mal, e ao remate cóntanos interesantes historias do tecido bandístico da comarca e dun ferrete que meteu non rocho en humidtown, no último santiago. Eu quedo na casa, posteando, Barataria vai darlle un último paseo á cadela, pero a el quédanlle 50 quilómetros deliciosos por estradas secundarias, por entre as estevas alcarreñas, e co ventre olendo a seme. Hai se cadra algo mellor?

amizade

PardecondeOs Johnson, grazas ás bondades das incomunicacións no século XXI, de súpeto teñen que mudar de casa: caeron nun bucle sen internet a 300 metros da catedral de humidtown. O novo piso terá o que se queira, pero sobre todo unha boa conexión e un cuarto de convidados, que eles chaman por bromear o cuarto de Cesare. O venres que vén irei á ghalleira nunha viaxe de finde rápida e precisa. A noite do domingo pró luns pasareina en ankara, na casa de Walter, pra coller o avión de cedo, e el dime por teléfono que o sábado foi coa nai mercar unha cama pra Cesare, que non tiña.
Non sei se eles, e todos os outros, teñen unha lixeira idea do que están facendo, pero esas atumes ás patas das camas son, en tardes outonizas coma a de hoxe, bágoas como puños.

Como as que boto cando escoito esta fabulosa peza do emsí galego-suízo GranPurismo (agasallo de orsinia, unha vez máis). Unhas rimas moooi ben acabadas, uns contidos emocionantes e algunhas frases prá historia como ese “eu sei que seguirei ladrando coma o can do Laureano”, pousan a Pardeconde no planeta. E arrízanme todas as frebas do pelexo ao mesmo tempo.

as miñas cinco mellores cancións pra foder

Femi KutiSon totalmente incompetente pró das listas de preferencias blogueiras. Ou preguntan polas razóns pra exiliarme cando vivo a 2000 millas de distancia da realidade (así en xeral), ou rétanme (dobremente) a que sinale as mellores cancións pra foder cando decididamente aposto polo silenzo. Pero aló vou:
1. Les oiseaux. Son devoto do sexo outdoor. Nada hai mellor ca zugar unha pirola nun coche coas fiestras abertas ao vrao, ou sobre un penedo entre os toxos, ou nun piñeiral preto da area da praia e do mar. Gústame saber que están aí, movéndose ao seu, os ferreiriños e os corvos, que as formigas carrexan folliñas a centímetros da miña pel e que os mosquitos simplemente pairan e atravesan a noite coas súas pupilas ultravermellas, á procura dunha brizna de sangue. Non hai nada mellor có seu murmurio, o seu renxer de mosquito, de rato ou murgaño entre as carqueixas, e deixar despois que o recendo da suor e do seme e o fresco poñan o amor.
2. Radio. Hai algúns anos, antes das balas, houbo un que se me meteu no coche pra foder. Era mago e estudante de xaponés, ou iso dicía, e tiña uns cantos anos menos ca min. Aparcamos na gabia dun fodedoiro habitual e acendémonos a bicar. Eu debía levar a radio, imaxino, á espera de que en breves segundos o coche entrase en modo-eco e decidise aforrar baterías desenchufando radio, calefacción e luces. E el, nesas previas, pregúntame se non podía meter M-80. Eu díxenlle apenado que o sentía, que a radio dese coche non a daba sintonizado. El creuno e seguímola zugando.
3. Barataria. A primeira vez con Barataria, tamén tempo atrás, levoume prá súa casa en parque-temático-cervantes xa case na mañá. Ao chegar puxo a banda sonora de 2046 e fodeume con ela. Despois diso moitas veces téñolle recriminado o uso da “típica música pra foder” e el sempre se defende dicindo que foi casualidade, que era o cd que estaba, que o andaba gravando pra un colega, etc. Non volveu usar música, cando menos comigo, pero a emoción que xa eu sentía con 2046 viuse dobrada.
4 e 5. Planeta. Así de que no suposto caso de que tivese que escoller música pra foder diría que este programa de radio (o meu favorito do último mes) ou calquera dos temas de femi kuti. Fanme sentir que o punto 1 esta aí, cando non está.

Creo que sería máis interesante saber as cancións que nos impedirían foder, pero pra continuar a cadea e que non haxa unha catástrofe nuclear no barrio, fágolle a pregunta das cinco mellores a: as crónicas prusianas, magago, bretemas, bossito e a señora dot.