Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » neighbours

Arquivo de tags

miss Mara

David NivenCando xa hai un pedazo que caeu a noite, petan na porta e féndeseme a soidade. É a nosa veciña de abaixo, unha viúva católica que vai prós 81. Póusame nas mans un surtido cuétara de galletas de manteiga e mais unha botella de cava rosado e empeza a falar e a mover os braciños axustando a bata. Recóntame os recentes bisnetos (dous bautizos nas últimas semanas) e tamén me avisa das inminentes visitas: a primeira delas a do seu sobriño, o americano, un rapazote que está de avogado en boston, massachusets. Fala e fala, e prosegue cos seus males, coa diabete, coa cegueira, e cóntame que bota auga bieita nas pálpebras aos domingos, pra que o azucre do sangue non lle leve a vista. Despois éntralle á parte chunga da familia, e cóntame historias que xa sei sobre as irmás maiores que xa morreron todas, os irmáns máis novos que tamén morreron todos, a filla que lle ardeu no incendio de bannockburn, pero tamén cousas novas, como que á filla bernardette lle meteron un bypass este nadal, ou que ao fillo desmond o internaron por un problema na presión do sangue van aló tres semanas.
Logo fala dos veciños e quéixaseme de que unha señora do barrio (coa que xa tivemos algún conflito) lle dixo que o seu xardín era dos peores da rúa. Pídeme axuda. Eu prométolle que por primavera van inzar as flores, que me deixe a min. E despois pregúntame se lembro un señor, como moi guapo, que viña buscala todos os domingos pra ir á misa. Remoio un pouco:

Un home de fular, que parecía david niven?
Ese mesmo; esvarou na porta da casa, rompeu as costas e hai dous meses que está nun hospital.
E como se atopa agora?
Non sei, non teño o teléfono… Nós os vellos, ás veces esquecémonos de anotar os teléfonos, non sabes?

proteínas

Velaí por que amo este país: ao saír de casa esta mañá, o meu veciño ferreiro estaba retirando do parabrisas da súa furgalla a primeira xiada do ano. A lapazos.

xardín

Tan contento estaba eu con ese post que ía facer sobre o choque cultural e sobre por que nesta illa putrefacta non hai sachos nin sachas pra cultivar o noso xardín, e que o único que podemos mercar é unha incómoda e pouco práctica sacheta holandesa, cando petan na porta na tarde do domingo.
Ao que abro, unha moza duns 35 anos, cos dentes á trainspotting, empeza a berrarme e a aldraxarme, sen sequera dicir hello, por ocupármoslle supostamente o xardín á avoa. A vella, miss Mara, aínda nos regalara a semana pasada unha torradora vella e inútil, e todos os observadores internacionais coincidían en que a nosa relación era boa.
Despois duns cantos intentos de calma, despois da mediación do veciño que amaña computadores e da súa muller a gorda da calceta, e despois de que alguén consultase os planos do barrio, chegamos á conclusión de que o xardín que nós furamos levemente (todo o fondo que se pode con esa sacheta holandesa) pra meter uns bulbos de xacinto e uns alloporros, non é noso, pero tampouco de miss Mara. Pola contra, temos que compartir un dos espazos frontais da casa, que miss Mara monopoliza cunha caseta, unha trintena de testos vellos con plantas secas, e un par de fitas de xardín a pedregallo. Adeus leitugas, adeus tomates, adeus ceboliñas pequenas.


A situación é politicamente complexa. Que facer? Invadir o xardín do dono descoñecido? Ou comezar a xestionar unha parte do xardín de miss Mara, substituíndo os coiñais por terra vexetal e desprazando os xoguetes dos bisnetos, a caixa de gasosas e o rexemento de ananos desluídos cara un lateral? Ou máis importante aínda, qué facer co composteiro que por seis libras lle acabo de mercar ao concello e que me van repartir á casa en breve?