Arquivo de tags

Envexa, dicía magago. Tristura, engado, ao contemplar os anos luz que nos separan, en todos os sentidos. Vía Ronsel vexo un especial fotográfico sobre o equipo do Presidente. É flipante a serie de retratos, pero esquezámonos agora de imaxes vas: nestes momentos de subhasta da ilusión, é posible confiar nun equipo onde a xente se apelida Mastromonaco, Solís, Shinseki, Pfeiffer, Chu, Strautmanis, McCaskill, Orszag? É posible confiar nun equipo onde tres dos conselleiros persoais do Presidente teñen 24, 26 e 27 anos?

Ou mellor, pódese confiar nun equipo que non os teña?

Hoxe teño máis confianza no mundo. Non teño máis confianza no presidente global, nin sequera no fontaneiro ou no contratista de Vigo (Indiana), porque a espranza non me afoga o sentido. En realidade, teño máis confianza en min mesmo. E agora, mentres persigo un rato pola miña sala de estar (si, xa están aquí de novo), dedícolle un pensamento fugaz aos grandes perdedores de onte.

ps1. De todos os mapas da noite, que foron moitos e moi bos, este é o que máis me chama a atención, porque amosa onde medrou o voto demócrata e onde o republicano. En vermello non están Montana, nin Idaho, nin Utah. Está Arizona, porque Arizona é vilalba, pero sobre todo en vermello están Oklahoma, Arkansas, Luisiana, Mississippi, Tenessee, Alabama.

ps2. Fundamental Tino Santiago.

De todas as palabras dadas, houbo unha moi especial. Unha moi pequena e ao mesmo tempo moi importante. Como unha onda de felicidade sobre unha marea de felicidade.

[...] É a resposta que deron mozos e vellos, ricos e pobres, demócratas e republicanos, negros, brancos, hispanos, asiáticos, nativos americanos, gais, heteros, discapacitados e non discapacitados… Estadounidenses que lle mandaron unha mensaxe ao mundo: nunca serían só unha recua de individuos ou unha recua de estados vermellos e estados azuis… somos e sempre seremos os Estados Unidos de América [...]

Hai meses, bastantes meses, comecei a falar do discurso de Novo Hampshire. Foi por xaneiro cando barack obama encadenou esta serie de palabras, que logo ecoarían de costa a costa, dun mar a outro brillante mar, en forma de youtube, cancións ou o que fixese falta. Esta noite, logo dun día enteiro pechado na casa polo temporal, acabei de traducilo. Son palabras fermosísimas e por veces estarrecedoras, anque en cousa duns meses sexa cinza todo canto temos agora, todo o que se nos tendeu a modo de espranza.

Hai unhas semanas, ninguén imaxinaría que poderiamos facer o que fixemos esta noite aquí, en Novo Hampshire…

Read the rest of this entry »

Cando as cousas se reviran, e abofé que se reviraron nestes días que ata piquei unha roda da bici, é marabilloso chegar á casa e ter un par de obxectos agardando. Un é o libro que me manda martinpawley, O xiro postal. O texto é previsibelmente senegalés, pero consegue exasperar a pesar desa previsibilidade ou quizais por ela precisamente. A tradución renxe por todas as partes, pero malia ela pásase un pedazo divertido. E o teletransporte a dakar hai poucas apertas que o paguen.
O outro é o sobre que mandou o home de maryland: unha camisola, unha pucha, unha chapa e unha colección de material impreso da campaña de Obama. Non teño moita capacidade técnica estes días pra facer unha foto con xeito disfrazado de obamista, pero prometo que a farei. E agradeceríalle ao home de maryland o feito como se merece se o seu enderezo correo non se me transmutase, tamén, en carne de lagarto.

María dicíame onte: “quen me dera ser de missouri pra poder votar por el”. Eu, que comparto a súa impotencia, non o teño tan claro. Si, ela é mala, pero mil veces máis lista ca el, de xeito que seguramente será unha mellor presidenta. El pola contra é guapo e galvanizador, probablemente porque non ten moi claros os límites entre a relixión e o estado. De feito, os crentes votan por obama, os ateos fano por clinton.
Con todo, o que me leva rompendo a cabeza os últimos días é quen será o vice. Será Edwards? Ou recuperarán do xardín dos dinosaurios a Kerry ou Gore? ou están dispostos a facer equipo entre eles? A angustia sobre quen pode ser vicepresidente, que é de lonxe un papel máis duro có de presidente, non me marcha da cabeza. Porque despois de todo quizais o vice sexa Huckabee.