Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » olive tree

Arquivo de tags

xetsemaní

Levo un par de días negando o evidente: vou pasar o vindeiro mes fóra da miña casa, dando tombos por unha rede de países afumados e ruidosos: teño por diante catro semanas ateigadiñas de eventos e sobriños, pero nin así se me esvae a preguiza. Miro prás cerdeiras do xardín, pró ceo que agora clarexa, prás madrugadas que comezan ás dúas, e decátome de que non quero marchar, que non quero desprenderme desta tranquilidade precisamente agora.
Con todo, despois dun acelerado día de preparacións, estou na sala de espera dun avión, arrodeado de españois que berran e protestan por todo. Miro pró reloxio e imaxino qué pasaría se perdese ese avión ao que xa non hai saída, se collese o bus de volta á cidade. Non sabía que tres horas despois estaría nun olivedo, alumeado só das estrelas, fodendo sobre o capó dun coche vello: olía a arxila, a calor e ás toupieiras que, coas cabezas apuntando levemente sobre os torróns escuros, tentaban descifrar esas vibracións de amor.