Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » pain

Arquivo de tags

fisio

vertebra prominensSempre me pareceu curiosa a relación que tiña Peke coas súas fisioterapeutas. O xeito de falar delas, ou de escribir, facíame crer que mantiña en realidade duna relación sentimental con elas.
Hoxe foi a miña primeira cita con Stewart. Stewart é baixiño, leva a cabeza afeitada, e ten uns ollos azuis moi luminosos. Terá uns vintecinco anos de forte acento escocés enriba, tanto como as mans. Deitei o meu corpo brando e encanastrado na padiola, e concentreime en relaxarme. Mentres, el foi exhibindo o poder das mans, levándome onde el quería: á relaxación no ombreiro, arrastrando os seus dedos contra as miñas enrugas, ou á dor na chavella, presionando cos polegares un botón que nin sequera sabía que había. Despois pasou aos cariños, cun estroupelear suaviño contra as vértebras do pescozo, primeiro por detrás, e logo por diante, tratando de facer maior o espazo entre a sexta e a sétima: alí é onde, segundo el, está o enchufe da lámpada.
E eu, como xa o amo, fágolle caso.

dor

Aínda que non é esa a única razón, levo un tempo apartado deste blog por causa da dor. A orixe desta dor non a coñezo exactamente, pero podo intuíla. O caso é que, por algún motivo, alguén deixou unha lámpada acesa á altura do meu ombro esquerdo, dentro, ben dentro, e moi a miúdo noto a súa intensa incandescencia. A lámpada brilla con máis forza cando escribo, e tamén cando ando en bicicleta, cousas as dúas que ocupan moitas das miñas horas. E cando leva tempo brillando, a lámpada espalla a súa luz polos músculos próximos, e baixa polo tendón ata o cóbado, e logo ata o pulso, como un peixe abisal que fose perdendo dolorosa fosforescencia. Ao cabo dóeme o pescozo, e a cabeza, e dórmenseme os dedos do medio, e sóbeme a febre.
Cando me deito, non sei ben por que, alguén desenchufa a lámpada e mentres durmo todo pouco e pouco recupera a súa escuridade interior. Pero ás veces, no medio da noite, alguén acende a luz de novo e esperto coa dor: deduzo que o manipulador da lámpada é dese horrible tipo de xente que se ergue da cama pra mexar.

ostia

Vou correndo, que chego tarde á cita con senalcume e ademais levo gana de mexar. De súpeto, dende a outra beirarrúa berran o meu nome, e eu, que á primeira non vexo quen é, paro en seco. Anque máis ben tento parar, porque as zapas nike que acabo de mercar esvaran sobre a pedra de humidtown, levanto os pés por riba da cintura e caio con toda a forza do mundo sobre as costas.
Xúntase unha rodiña de amables curiosos, que me animan a recuperar a respiración e calmar a dor. O lombo, asustado, está contraído e non deixa que me mova. Despois antiinflamatorios, unha condución estremadamente lenta cara a atenas, e cama. Cama e máis pílulas. E o lombo vai perdendo o medo, pouco e pouco. Debeu ser tan bonita de ver
PS: A persoa que me desencadenou todo prefire gardar o anonimato. Seique xa ten sona de gafe.