Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » politics

Arquivo de tags

rarezas & paranoias

ballot-box-lAo parecer, a candidatura que o ministro-atleta converteu en voceira do independentismo violento vasco, anuncia varias denuncias de votos desaparecidos. Casa tan ben coa paranoia como coa persecución. Á luz diso, anque evidentemente non relacionado, hai quen repara nalgúns datos curiosos do reconto electoral. Eu furo algo na provincia ateniense e flipo:

  • O MSR, un partido ultradereitista afortunadamente moi minoritario, consegue 149 votos en toda a provincia. Ata aí, non é demasiado sorprendente. Hai un bo coeficiente de aleatoriedade no voto, e ata os andalucistas sacaron un pola Teixeira. O estraño é cando se miran os datos por concellos: o MSR obtén 3 votos en Ourense, 2 votos no Carballiño, un voto en trece concellos máis, 64 votos en Verín e 66 votos no Irixo. No Irixo consegue o 8% dos sufraxios, ademais, máis da metade do que sacan os socialistas e superando o Bloque. Mirado dende o outro lado, o MSR saca o 44% dos seus votos ourensáns no Irixo, o 42% en Verín, e o 14% restante, a repartir.
  • En menor proporción sucede algo así coa Falange Española en Lobios, onde obtén 43 sufraxios, o 40% dos votos na provincia. Poderiamos aducir que a Falange é un partido coñecido, e que as poucas veces que se presenta os seus simpatizantes aproveitan. Pois non. Nas anteriores europeas obtivo só 1 voto,  e nas de 1994 (no 99 non se presentou), ningún. Ningunha outra falanxe ou partido ultradereitista rañou nada nos últimos anos en Lobios.
  • Tamén pasa algo así co PACMA. É verdade que o PACMA tivo o voto moi repartido, e que en concellos grandes sacou aínda media ducia de votos. Pero no concello de Monterrei obtivo 48 sufraxios, o 22% do conseguido en toda a provincia.

Seique suceden cousas semellantes na Baña, en Ordes ou en San Sadurniño. Grallas de censo? Mans nas caixas? Erros informáticos? Azar? Debemos temer pola solta de visóns en Monterrei? Ou por un golpe de estado racista no Irixo?

aforrismos

picture-1Copiando a Calidonia.

1. A esquerda baixa en toda Europa e non é substituída por forzas máis á esquerda. Quizais non estea a piques de colapsar o capitalismo. Quizais tampouco os cidadáns queiran que iso suceda.

2. As clases medias que antes votaban a esquerda desprazan o seu voto a partidos que reivindican liberdades —reais ou aparentes— e a partidos que teñen como obxectivo fundamental a loita contra o cambio climático. Esas son as preocupacións.

3. As clases baixas que antes votaban a esquerda desprazan o seu voto a partidos de ultradereita e antimigratorios. A solidariedade ben entendida empeza por un mesmo.

4. Os países onde a corrupción é unha práctica social estendida e respectada, respaldan con forza os seus líderes corruptos.

5. O Bloque está morto. E non por votos —eu agardaba algo peor—, senón por actitude. O desprezo que a organización tivo pola candidata e por Europa son unicamente o sinal do inmobilismo, do enferruxamento das estruturas, do discurso rancio e resistencialista, e da incapacidade por achegar unha soa idea que mova os galegos. Por non falar de machismo. Só hai unha solución: montar outra cousa. Ou outras. E eu xa ando nesas.

I am not that stupid, mr. Zapatero

Teño no faiado da cabeza un par de posts que andan remoendo. Algún deles é realmente importante, e por iso quizais está demorando demasiado.
E non quería escribir ningún outro antes deses, pero acabo de recibir unha carta dende suíza pra que vote PSOE nas europeas. A campaña aínda non comezou, e agradeceríalle a mourullo e outros expertos que me explicasen se é legal pedirme o voto tal día coma hoxe. Pero o peor é o texto. Copio tres anacos.

Le pondremos un ejemplo: hace unos meses la derecha pretendió implantar en toda Europa la jornada laboral de 65 horas semanales. Los socialistas españoles nos enfrentamos a ello y conseguimos frenarlo.
[...]
No es verdad, como pretenden el PP y la derecha europea, que para que la economía se recupere sea necesario facilitar los despidos, bajar los salarios y las pensiones, desproteger a los desempleados y debilitar la educación pública y la sanidad.
[...]
Esta crisis no la han provocado los trabajadores ni las familias. La ha provocado la codicia y la falta de control sobre los mercados financieros amparada por la política y los políticos de la derecha. [...] Quienes con sus ideas equivocadas nos condujeron a esta crisis no serán quienes nos saquen de ella.
[...]
Hay dos caminos. Los ciudadanos americanos lo vieron claro [...] Ahora nos toca a los europeos.

Vou votar no meu país, así que esta carta non afectará as miñas decisións. Pero había tempo que un político non me dicía, de forma persoal, semellante arramalle de mentiras, orgullos e falsidades. Se estes son os seus argumentos, señor zapatero, por favor, dimita.

plutarco

Había unha vez un país de conto, e na altura en que esta historia comeza, padecía xa anos de longo e constante esmorecemento. O poder estaba dividido entre un vello rei e unha corte de visires, e anque en todo goberno sempre hai isto e aquilo, levábanse xeralmente ben e o reino vivía unha apracible e despreocupada decadencia. O vello rei, que tiña barba como todos os vellos reis dos contos, fora antigamente un gran monarca e déralle prosperidade e riquezas ao seu reino. Cando comeza este conto, porén, era non máis cá sombra do que fora, e nos discursos falaba de países afastados e mitolóxicos que ninguén coñecera endexamais. Esta falta de realidade foi, seguramente, a que fixera que un dos ministros máis prometedores se exiliase a un veciño país e triunfase nel. A partir dese momento foi coñecido como o traidor, envexado e odiado con igual paixón.
Mentres tanto, a decadencia proseguía inexorable e os visires, animados polo Gran Visir, encabezaron unha manobra pacega que expulsou o vello rei do trono e impuxo o goberno dun novo príncipe. Este era moito máis novo có rei, e as súas palabras resultábanlles a todos máis xuvenís. Pero como todos os príncipes de conto, tamén tiña barba.
O príncipe comezou a gobernar con moita enerxía: quería ser un confidente dos cidadáns e gobernar sabiamente para todos, pero pouco a pouco foise pechando no castelo e saía pouco, e facíao á noite, pra que ninguén lle falase. O certo é que os visires, que dedicaban a maior parte do seu tempo a interminábeis discusións —levaban debatendo sobre o cultivo do chícharo dende antes de que chegara o primeiro rei sen acadaren conclusión ningunha—, cando tiñan libre facíanlle cambadelas ao príncipe, levantábanlle o foxo ao cruzar co cabalo, engadíanlle herba moura no caldo ou atacaban desapiadadamente os conselleiros da súa confianza ata que deixaba de terlla.
A decadencia do reino, porén, non se detivo co príncipe. Foi naquel tempo cando sucedeu a Catástrofe. Non se sabía moi ben cales foran as razóns da Catástrofe: uns dicían que as terras eran pouco fértiles, outros que caera un meteórito, os de máis alá culpaban as bombas fétidas que guindaban en catapulta os reinos veciños… O certo é que o día da Catástrofe chegou, e o príncipe, sen forzas pra lle facer fronte, recolleu as súas cousas e marchou.

O trono quedara baldeiro, e as xentes do reino dividíronse en tres bandos para ocupalo: o Gran Visir, un señor calvo que sempre andaba de mal humor e de quen se dicía que tiña un só corpo e dez sombras, xuntou os seus visires, que á súa vez xuntaron os oficiais contratados polos visires que á súa vez xuntaron os alguacís contratados polos oficiais que á súa vez xuntaron os grumetes e rapaciños que andaban á froita contratados polos alguacís. Os visires querían que houbese un rexente e que o posto o ocupase un canoso e case descoñecido vendedor de electrodomésticos. Os visires crían sobre todo na capacidade transformadora da enerxía eléctrica. Enfronte deles estaban aqueles que máis apoiaran o príncipe destronado e que formaran parte da súa corte: eran xente bastante variada e desorganizada, malabaristas e enxeñeiros, xogadores de chave e vellos do asilo, labregos e deseñadores gráficos, e querían instaurar o reino do paradoxo: un principado sen príncipe. Pero non eran os únicos: tamén había un pequeno grupo de xente que estrañaba os gloriosos tempos do monarca, e que reclamaba a súa nova entronización. Pero o vello rei uns días arrecendía a cabelo de anxo e outros andaba en bicicleta, e os seus seguidores tiñan que confiar máis na súa persoa do que nas ideas, habitualmente difusas e contraditorias.
Así as cousas, chegou o día da gran decisión. E isto foi o que pasou.

Plutarco, Vidas paralelas, XV, 32

13 días

Alguén pode explicarme qué gañou o BNG nestes trece días?

A dimisión é unha práctica hixiénica. Adiala o único que trae é roña.

santo dos croquis

Pra centrarse un pouco de cara ás divertidas xornadas vindeiras.
Actualización (14M, 4pm): MpB2 (ou era o 1?) abandona o croquis.

Quintana dimisión

Eu fun Quintana durante uns días. Crin realmente no seu proxecto, e creo moito nel como político. Nunca ningún galego me entusiasmara tanto e, a pesar do BNG, estaría disposto a estar na primeira liña de algo que se denominase quintanismo. Porén, Galicia vai por outro lado. A derrota é inapelable, e Quintana ou, no seu defecto el e mais todos os responsables desta derrota, deberían dimitir. Iso non dá pra máis, e cada día de permanencia é un día máis de descreto prá cidadanía, un día máis de impedir que alguén se poña visiblemente á fronte e tome as decisións adecuadas.
Como dixo fantasticamente orsinia nun tuiteo oral, Quintana progresou na Galicia fraguiana, pero Galicia xa non é fraguiana. Quintana conseguiu algo impensable: aumentar decididamente o voto no rural, e se non fose polo estrondoso derrube da capital provincial, Quintana tería colleitado resultados históricos na provincia de Ourense.
Pero ao tempo, os votos fuxiron polo outro lado. Son votos que se foron sobre todo cara ás opcións de dereita (PP e UPD), menos cara a opcións de progresía difusa (Os Verdes, PUM+J, brancos, nulos), e moito máis residualmente, cara á esquerda (EU). Ningún marchou cara ao nacionalismo.
Daquela, cara onde ir? Os de dentro, os que estaban esperando pra sacar a navalla e os que xa a tiñan sacada, cren que a súa é a boa dirección: máis esencias, máis asemblearismo, máis esquerdas, máis nacionalismo. Pero os números dos galegos son exactamente os contrarios: hai unha Galicia moderna que atopa no PP e en UPD valores que antes vía no BNG, votantes de Beiras que agora votan a Feijoo tan tranquilamente, e que nunca viron contradición entre unha cousa e outra.
Non hai sitio nos anos dez pra un partido falsamente asembleario; non hai sitio pra un partido chapado á antiga, rancio, falto de transparencia, e onde nunca ninguén dimite por nada. A democracia non é xa así.
Tampouco hai que autoenganarse: a situación é dramática. E o peor está por chegar, sen ir máis lonxe, en xuño. Pero se replicamos consignas xeradas por nós mesmos e non escoitamos o que di a xente, o BNG ten moitas probabilidades de ir ao suicidio. E non ao asasinato por parte dun compló mediático ou das forzas do mal, nin sequera á desintegración, non, ao suicidio.
Se eu fose Anxo Quintana, dimitiría. E a cidadanía, os votantes e os que o poderán ser nun futuro, están esperando que o faga. Levan horas esperando.

gz2009, e 4

Losers
Iolanda Díaz: Esquerda Unida perde a metade dos seus votos en Ferrol.
Alfredo Bea: Só consegue 44 votos no Grove.
Ferrín: A FPG perde 200 votos máis na provincia de Pontevedra, case un 10%.
Nós UP: Décima forza do país, por detrás da Plataforma por un mundo máis xusto, UPyD e Os Verdes, entre outras.

Winners
Dobráronse os votos nulos, e non particularmente en Ourense.
Os votos en branco aumentaron moito, especialmente na provincia da Coruña, onde chegaron ao 2%

gz2009, 3

Catro pensamentos superrápidos antes de ir prá cama:

  1. Ao meu redor todo o mundo cre que o bipartito debería ter sido máis incisivo. Incluso moitos cren que está aí a razón da perda de votos. Pero de verdade cren que os votos que marcharon ao PP, a Terra Galega e a UPD eran votos que querían un cambio máis incisivo?
  2. É curioso como o voto dunha mociña de Cangas pode mudar a miña vida. Mola a democracia.
  3. Gustoume moito o discurso de Feijoo.
  4. E por primeira vez na historia, un ourensán é elixido democraticamente presidente da Xunta.

dez razóns

Había moito, moito tempo que non votaba tan convencido nunhas eleccións. Anque cada vez que visito a ghalleira cruzo con moitas razóns e motivos, vou poñer acó dez por aquilo dos números redondos.

  1. a rede de centros Quérote.
  2. a aposta con todas as consecuencias pola enerxía eólica.
  3. a loita activa contra a homofobia (e a reclamación da gratuidade dos tratamentos de reasignación de sexo)
  4. o salto de xigante dado en software libre.
  5. a aposta polo deporte da muller e polo de discapacitados.
  6. as medidas de fomento de alugueiro e as que se destinaron a acabar vivendas a medio facer.
  7. o modelo de industrias culturais e a súa promoción exterior.
  8. a rede de transporte adaptado.
  9. a proposta dun sistema de proximidades ferroviarias.
  10. quintana; un tipo que sempre me sorprende con argumentos novos, con moderación e intensidade, que recoñece erros, que fala como a xente, que entende que hai máis país fóra do seu embigo e dos embigos dos seus coleguitas.

Estou convencido de que cantas máis áreas de competencia teñan estas señoras e estes señores no novo goberno, máis molante será o país. E mellor lles irá aos meus sobriños. E nas partes en que discrepo, que loxicamente as hai, terei que facer o meu traballo como cidadán. Porque ese, como votar, tamén é o meu deber.