Arquivo de tags

solpor

Pésanme as pestanas. Hoxe foi un día mooooooi intenso pra todos. Lembro esa frase de que o verme lle chama fin do mundo ao que o resto do mundo chama bolboreta, e quizais por iso malia todo o cansazo arrombado, ao remate do traballo tomo unha pesicola no bar pra ver o camareiro portugués. No xa habitual local están só as donas e tamén Sandro (algo así). Vemos un pedazo dos serrano, en familia, e parolamos sobre o resto dos bares do barrio, todos con orixe en valdodubra, santacomba, tordoia… Sandro vira e vira un aneliño verde que ten no dedo e aos pouquiños mira pra min. Eu véxoo, así que tamén algo miro. Pode ser tan tenra unha pesicola con olivas
Cando recollo e vou pra casa a seguir co traballo, penso no esgotador día e en que vin porse o sol entre nubes rubias, en vigo. Comeza a poallar frío.
Gugleo polos vermes, procurando o nome do mestre chinés autor da frase: en méxico din que Richard Bach, o abc apelídao Parreño. China xa non é o que era.

todo é empezar

Estou triste porque se estragou a radio. Puxen un cd de suc da martinica, e petouse. Creo que se fodeu a lente, pá, e xusto en finde, cando nos torturan con cursos de márquetin aplicado a partir das sete da tarde.
Vou con 12Uvas á inauguración dun novo bar no barrio. Chámase ‘Comer e rascar’. É un rustibar, de cubalibre na parva, mesturado con cafetería estilosa e sala de exposición de deseño mariquiteiro. Está aí todo o barrio, e o propio artista e amigos, aos que coñezo, abofé. Síntome moi vivo saudando veciños, e loitando pola fonte de rexóns, que emigra cara á saída.
Recunco ao vermú do domingo. Tapas cumpridas. Trato agradábel.