Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » San Cibrán de Las

Arquivo de tags

fauna e flora

Apañamos o coche de alugueiro e Ferre e mais eu poñemos proa a calquera parte. El dime: san cibrán de las; e aló imos, pra visitar unha vez máis o impresionante castro, completamente deserto de vixilantes, indicadores ou outra cousa que non sexan as marcas das fuciñadas dos xabarís entre o pasado. Como non son magago, nada sei destas e doutras cousas, pero encóllome canda Ferre cando se bota ao chao, apaña un garabullo e traza rapidamente unhas liñas: aquí o río, aquí unha fractura xeolóxica, aquí o santrocado… Despois erguémonos coa compaña dunha bubela (hai paxaro máis fermoso?), e logo seguimos, primeiro ribadavia e logo esas estradas do nososeñor, baixando a pontearnoia, dobrando en cartelle, rubindo ata outomuro, deténdonos na abandonada xoia romana da ponte freixo, discutindo se esta folla é dun salgueiro, dun freixo ou dun bidueiro, vendo pasar o asfalto e a tarde baixo a mirada atenta dos miotos e dunha martaraña que, nun cambio de rasante, aparece no centro da calzada.
E nun momento, quizais en sabuz, un merlo inicia supetamente un voo baixo que quero pero non dou evitado. Polo retrovisor queda deitado, afastándose, quizais coa cabeciña impactada dunha marca fonda, talvez o trozo dun 5.

paléologo

Déixome presionar por (m)alicia e por berlín, e vou a ankara saír de noite. O día pasara rápido, con bastante traballo e recados feitos, e pensei que me viría ben un acougo que comeza escoitando no coche cancións de lirios amarelos e cavilando no periplo transeuropeo da vindeira semana.
Con eles e mais con Mánager imos bar tras bar e ao final éntrolle a un rapaz que parece algo perdido. Ten nome de mes xudeu e traballa como restaurador de muros nun castro: parte da miña infancia construíuse con excursións dominicais aos castros da provincia, e tamén a este. Outra cousa máis que agradecerlles aos meus pais.
Vaime contando: nacido en ankara, viviu errante por ovedo, badallouce e agora atenas, estudou dereito e restauración artística e practicou a marcha atlética cando novo. Mazo con el, mentres Würth, que tamén traza a mesma rota de bares, nos mira a dúas cuartas. Despois Paleólogo lévame ao piso dunha amiga en montealto, empapelado con libros de arte e cun espello á altura da cama. Botamos os folgos e os fumes durante horas. Logo despídome, con cambras nas pernas e inzado de cariño, ao comezar dunha tarde radiante e soleada.
Loxisticamente vai ser complexo volverse ver. Pero ansia téñoa. E o depósito cargado de vida pra unha semana máis.