Ter que renovar o pasaporte tróuxome a lembranza de por que existe este blog. Hai cinco anos, un mes antes do seu nacemento, eu estaba perfectamente conectado nun cíber dunha rúa de dakar, probablemente canso e acalorado. Foi daquela cando sentín que non necesitaba realmente dicir nada, senón buscar a saída correcta da cidade. E nesas andamos.
Pra maximizar o gasto, pillo o tren e marcho a embiburgo pra ver dous filmes practicamente seguidos. O primeiro é ‘Rize‘, que vén sendo algo así como Ergherse, dito en negro, e é o segundo documental que vexo en pouco tempo sobre breakdance. Este céntrase no combate entre uns pretos disfrazados de pallasos e uns pretos disfrazados de violentos no sur dos Ánxeles. O baile é unha especie de reguetón axitado, onde os bailaríns pintan a cara de cores e tratan de mover o van e o cu máis rápido ca ninguén, a medio camiño entre o boxeo e o circo dos muchachos (con padre silva e todo): antropoloxicamente é delicioso, pero no plástico chega ao máximo: véxoo nun cine pequeno, ao lado dun chavaliño preto de dezasete: cunha man acariña o seu chándal, coa outra sostén unha camariña dixital pra gravalo ben todo. Así que a estas alturas, ao sur da cidade, un grupiño de nenos pretos e chineses estarán en chándal vendo a peli e dicíndose mutuamente flipo neno.
A segunda non é tan xenial. O documental é agora sobre unha viaxe de Youssou N’Dour de Dakar aos Estados Unidos e volta, relacionándose con distintos estilos de música negra americana. ‘Volta a Gorée‘ ten algúns momentos paveros, pero é sosona, logo aborrecida e finalmente fedorenta incluso pra min, que son superfán de N’Dour. Se tivese só un chisquiño de ironía poderiamos rir de toda a mentira da illa de Gorée, de toda a mentira do escravismo, de toda a mentira da música negra e de toda a mentira dos 40 dólares que lle piden a un ianqui por unha pescada na praza de abastos de Dakar. Pero non a hai, e a trascendencia abafa e afoga incluso a voz máis amarga de todo o continente.
Nestes últimos días vin o desolador filme O pesadelo de Darwin, tan útil e ben estruturado como desaconsellábel prás ánimas sensíbeis. Estiven con Martin, Bossanova e un inda-mais-fermoso Ben Harper nun concerto de música brasileira, nun bar brazuca con expendedor de tangas no baño das rapazas. Ceei a fartar con eles no senegalés. Tomando o seu arroz picante con peixe e vendo as percas do ‘Pesadelo’ sentín unha morriña suxa, ganas de voltar a dakar, e dor. Lin un intento tan voluntarioso como soso de falarlles de homosexualidade aos nenos, chamado O día da ra vermella. Pillei a molladura do século, fincando estadullos nun campo de cros baixo ventos de 110 km/h. Empecei a recoller cinco ou seis veces os papeis do cuarto. Andei en bici. Traballei en exceso. Comecei un par de iniciativas que me motivan moito e que probabelmente non rematarei. Recibín a senalcume, que chega coa vasoira cargada.
E durmín moi poucas horas, moi poucas, pero estou en tratos pra que mas desconten na seguinte vida, nunha especie de hipoteca de karma a 30-60-90. A ver se ma conceden.
Máis cousas relictas destes días: os xeniais concertos de Ari, a Orquestra Nacional do Barbés e sobre todo a Orquestra Baobab: coa voz dun dos cantantes lembro un vello cego que paseaba pola rúa do meu hotel en dakar, á caída da noite, salmodiando a berros unha sura calquera, fermosa como calquera, estarrecedora coma calquera.
Tamén unha conversa tranquilizadora de Ferre, que viaxa a Londres. Outra con Pequenosdetalles (demasiado escasa) acompañada de roce de bandulliño.
As mensas de Belokan.
Fufli. Neit.
Este paraíso de acontecementos é o meu paraíso. De momento.
