Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Senegal

Arquivo de tags

entrada-saída

Ter que renovar o pasaporte tróuxome a lembranza de por que existe este blog. Hai cinco anos, un mes antes do seu nacemento, eu estaba perfectamente conectado nun cíber dunha rúa de dakar, probablemente canso e acalorado. Foi daquela cando sentín que non necesitaba realmente dicir nada, senón buscar a saída correcta da cidade. E nesas andamos.

música negra

RizePra maximizar o gasto, pillo o tren e marcho a embiburgo pra ver dous filmes practicamente seguidos. O primeiro é ‘Rize‘, que vén sendo algo así como Ergherse, dito en negro, e é o segundo documental que vexo en pouco tempo sobre breakdance. Este céntrase no combate entre uns pretos disfrazados de pallasos e uns pretos disfrazados de violentos no sur dos Ánxeles. O baile é unha especie de reguetón axitado, onde os bailaríns pintan a cara de cores e tratan de mover o van e o cu máis rápido ca ninguén, a medio camiño entre o boxeo e o circo dos muchachos (con padre silva e todo): antropoloxicamente é delicioso, pero no plástico chega ao máximo: véxoo nun cine pequeno, ao lado dun chavaliño preto de dezasete: cunha man acariña o seu chándal, coa outra sostén unha camariña dixital pra gravalo ben todo. Así que a estas alturas, ao sur da cidade, un grupiño de nenos pretos e chineses estarán en chándal vendo a peli e dicíndose mutuamente flipo neno.
A segunda non é tan xenial. O documental é agora sobre unha viaxe de Youssou N’Dour de Dakar aos Estados Unidos e volta, relacionándose con distintos estilos de música negra americana. ‘Volta a Gorée‘ ten algúns momentos paveros, pero é sosona, logo aborrecida e finalmente fedorenta incluso pra min, que son superfán de N’Dour. Se tivese só un chisquiño de ironía poderiamos rir de toda a mentira da illa de Gorée, de toda a mentira do escravismo, de toda a mentira da música negra e de toda a mentira dos 40 dólares que lle piden a un ianqui por unha pescada na praza de abastos de Dakar. Pero non a hai, e a trascendencia abafa e afoga incluso a voz máis amarga de todo o continente.

hipoteca

Nestes últimos días vin o desolador filme O pesadelo de Darwin, tan útil e ben estruturado como desaconsellábel prás ánimas sensíbeis. Estiven con Martin, Bossanova e un inda-mais-fermoso Ben Harper nun concerto de música brasileira, nun bar brazuca con expendedor de tangas no baño das rapazas. Ceei a fartar con eles no senegalés. Tomando o seu arroz picante con peixe e vendo as percas do ‘Pesadelo’ sentín unha morriña suxa, ganas de voltar a dakar, e dor. Lin un intento tan voluntarioso como soso de falarlles de homosexualidade aos nenos, chamado O día da ra vermella. Pillei a molladura do século, fincando estadullos nun campo de cros baixo ventos de 110 km/h. Empecei a recoller cinco ou seis veces os papeis do cuarto. Andei en bici. Traballei en exceso. Comecei un par de iniciativas que me motivan moito e que probabelmente non rematarei. Recibín a senalcume, que chega coa vasoira cargada.
E durmín moi poucas horas, moi poucas, pero estou en tratos pra que mas desconten na seguinte vida, nunha especie de hipoteca de karma a 30-60-90. A ver se ma conceden.

novembro 03 - avenue cheikh anta diop

Hai un ano estaba asomado a un balcón, en dakar, vendo como os vellos cegos cantaban e chamaban á oración. Era ramadán.

paraíso

Orchestra BaobabMáis cousas relictas destes días: os xeniais concertos de Ari, a Orquestra Nacional do Barbés e sobre todo a Orquestra Baobab: coa voz dun dos cantantes lembro un vello cego que paseaba pola rúa do meu hotel en dakar, á caída da noite, salmodiando a berros unha sura calquera, fermosa como calquera, estarrecedora coma calquera.
Tamén unha conversa tranquilizadora de Ferre, que viaxa a Londres. Outra con Pequenosdetalles (demasiado escasa) acompañada de roce de bandulliño.
As mensas de Belokan.
Fufli. Neit.
Este paraíso de acontecementos é o meu paraíso. De momento.