Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » snow

Arquivo de tags

neve

Días despois de que o aeroporto de Barajas quedase bloqueado pola incompetencia e a falta de previsión, varios aeroportos da Cidade dos Nenos Perdidos quedaron bloqueados pola incompetencia e o exceso de previsión británicos. Aquí no norte pasou o día a nevar. Houbo momentos en que caeu forte e noutros a cousa ía máis lixeira e saían os pícaros ao xardín a facer bonecos, anque só por uns instantes antes de recollerse porque volvía nevar, ou porque abría o sol, subían as temperaturas un par de graos e descallaba.
Botei o tempo todo a mirar pola fiestra, vendo como o ceo pasaba de branco a azul, e logo a gris e outra vez a branco, e a gris, e a azul. E cada vez máis escuro, ou máis claro, e logo negro. Gastei as horas brincando coa luz e pensando nesoutras catro xornadas que botei traballando na ghalleira, no seu aire mesto, húmido e triste e inmobilmente gris.

atrapados

O plan era ir ver Huntly. Eu tiña que facer un traballiño aló, e podiamos aproveitar o sábado pra pasear e ver mundo. Cando chegamos á vila logo de máis de tres horas de condución, descubrimos que en Huntly xa estiveramos e non o lembrabamos, e tamén que todo estaba perfectamente nevado como agoiraran as predicións. As dúas ducias de casas de Huntly, as dúas rúas, a praciña onde cruzan e o camiño que baixa cara ao castelo, estaban correctamente nevados. Sen estridencias nin disrupcións. Só cunha lambida de frío. Fixen o que tiña que faguer e Barataria e mais eu puxemos proa cara á casa. Xa non quedaba moito prá noite, e había que ir bulindo.
Como o camiño de volta pola estrada principal, que caía ata aberdeen e logo seguía pola costa, xa o coñeciamos da ida, optamos por coller unha comarcal entre as montañas: era menos distancia e íanos meter por paisaxes verdadeiramente nevadas, que nese momento da tarde brillaban ao sol e ao relente. Así guiamos unhas dez millas, por unha estrada cómoda e retorcida, escoltada de murallas de neve nas gabias. Pero nunha revolta do camiño todo mudou: a neve cubría xa todo o firme, as rodas comezaban a esvarar, e no horizonte, aló por onde tería que coarse a nosa estradiña entre as montañas, había un gran folerpón que se estendía dende o ceo ata o chan, sen fronteiras, sen fendas, sen visibilidade. A mellor opción era sen dúbida dar volta, pero virar na entrada costenta dun camiño foi sen dúbida a peor. O cochiño entrar entrou, pero non quería saír. Había unha cuarta de neve e lama, e esvaraba marcha atrás. Comecei a viralo pouco e pouco, pra tentar saír de fronte, e supoño que nunha desas manobras empezamos a berrar. O coche non saía, a noite achegábase, cada vez nevaba máis e había moito que non pasaba ningún vehículo pola estrada. Máis aceleróns, máis primeira, pero o coche esvaraba e esvaraba sen control. Dinlle ferro a fondo e puiden achegalo, pero aínda quedaba un metro, o máis costento e enlamado, que non dabamos resolto. Mans á neve, comezamos a escavar unhas rodeiras. Tiñamos o tempo en contra porque a neve caía case tan rápido como nós a sacala, pero ao final, pisándolle a tope, o coche choutou de novo ao asfalto.
De camiño, mentres descorriamos as dez millas ata huntly e mentres tentaba manter o coche polo medio da estrada e non envorcalo nunha gabia, tentaba lembrar unha cousa desas fundamentais da vida: nestes casos é mellor arrincar en segunda, verdade? Prégase confirmación ou rexeite.

neve, 2

ForecastCando saín, oito horas máis tarde, do estadio de pista cuberta de glaspop, decateime de que xa non quedaba nada da mañá soleada e fresca coa que entrara, e si un serán frío, escuro e a nevar. Non tiña chuvasqueiro. Perdera as luvas esa mesma mañá na estación. Rebordei alegría ante a primeira nevarada da tempada e díxenlle a unha señora nun semáforo: É marabilloso, non si? E ela retrucou: Non, non o é. Pero eu xa me botara coa bici a rir e percorrer o par de millas urbanas ata a estación, coas folerpas a pousárenseme no xarsei, ata que a risa trocou en dor e a alegría en angustia: non sentía as mans, non podía frear a bici, podía pasar calquera cousa.
Obviamente non pasou, e horas despois esas mans desconxeladas estaban acariñando a pel de neve de Bádminton, ese mozote suorento que a primeira vez se correra en tres minutos e que desta a pesar dos meus esforzos de todo tipo, tardou dúas horas enteiras e marchou da casa como viñera. A neve sempre nos agasalla tesouros.

neve

Antonte foi tímida, apenas uns flocos aquí e acolá mentres vía un capítulo de CSI e lía unhas páxinas máis da Posibilidade dunha illa. Ás veces as folerpas eran un pouco máis arrabiadas e sólidas, pero despois distraíanse: non estaban afeitas. Así á mañá despareceran os trazos brancos que, nos descansos do CSI, vira conformarse sobre os capós dos coches.
Pero no día nevou máis e máis. Onde eu estaba, nas casas da ribeira do río, nos chalés vitorianos, na oficina… non callou, anque por veces o ceo e a terra eran brancas e movíanse lixeiramente como un televisor mal sintonizado. Pero nas montañas todo ao redor había unha fonda capa de neve, lonxana, distante, como un vello sabio que nos quixese agochar as herbiñas, as pequenas pegadas dos faisáns, as croias das ovellas ou os tobos dos esquíos que, despistados, esqueceran hibernar.
Hoxe disque vai ser a gran nevarada. Xa lle tiña devezo.

Actualización: no parte dixeron que a gran nevarada comezaría ás oito da mañá. Ás oito e dez empezaba a callar. E agora neva, e neva a fío. Algún día aprenderei a sacar fotos co móbil…
Actualización2: tres horas despois segue nevando, ás veces máis suave, ás veces máis mesto e intenso, pero non se detén. Descubro que ver nevar me dá fame.
Actualización 3: logo do mediodía a neve deixou de caer e empezou a marchar do chan como a unha alfombra a cor. Mentres, a 3000 millas ao leste, desatábase a traxedia.