Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Spain

Arquivo de tags

… e as cinco pra non apoiar Madrid 2016

  1. Nin a economía nin a sociedade europea se van beneficiar directamente de Madrid 2016. É máis, das catro cidades candidatas, a que ten unha peor perspectiva económica a medio prazo é Madrid.
  2. España, un país pouco relevante no mundo político, demográfico e sobre todo, deportivo, xa organizou uns Xogos, e non hai moito: só seis Xogos atrás. Incluso entre Chicago e Atlanta hai o dobre de distancia ca entre Madrid e Barcelona.
  3. A comunicación da candidatura de Madrid é horrible. Cando ma presentaron en petit comité hai uns meses xa mo pareceu e mes a mes foron progresando en mediocridade ata superaren a da frustrada París 2012 en pésima orixinalidade: nunha soa frase, que nos vende Madrid? “Corazonadas” (chequear se corazonada existe en galego e, se non, como traducilo).
  4. A presentación da candidatura non podía ser máis pailaroca, máis antiga: Raúl, Manolo Santana, un rei… Onde está Nadal? Xogando. Onde está Cristiano Ronaldo? (non responder). Quizais se explique porque, no fondo, a cobiza polos Xogos foi bastante pailaroca: se Barcelona puido, nós tamén. Que sexa a filla de Mercedes Coghen, a cabeza visible da candidatura, a que faga de “nena” na presentación é moi simbólico: o resto do planeta cre que en España reina o nepotismo, e Madrid 2016 quérello confirmar (esquezamos agora que as probas de vela van ter lugar en Valencia…).
  5. Despois das críticas do informe do COI, que fixeron as administracións españolas e madrileñas en política antidopaxe ou en claridade financeira? E ademais, non sendo nacionalista, por que se supón que debería apoiala?

laranxa

Esta laranxalaranja que agora mesmo papo no tren resume os desasosegos que me esperta a ghalleira. Foi mercada en humidtown, hai poucos minutos, nunha pequena froitería próxima á estación. No establecemento había só unha rapaza noviña e un señor maior, aparentemente o dono, que estaba a colocar peladillos nun andel. Ningún dos dous respondeu o meu saúdo. De feito, o primeiro que ela me dixo foi o prezo: 60 céntimos dunha soa laranxa. Despois colocouna nunha bolsa que eu non lle pedín e non volveron falar máis comigo nin sequera logo da miña despedida.
A laranxa cómoa agora no vagón deste ruidoso tren de longo percorrido: é unha auténtica e completamente insípida Ibáñez cinco estrelas, e como non hai papeleiras gardo as carapas no colo, sobre o pantalón. Anoto o seu sabor nun documento de texto, posto que estou nunha célula incomunicada que se despraza a 50 km/hora: non hai wifi, non hai cobertura móbil, non hai sequera carga eléctrica. Afortunadamente, e como tampouco hai paradas que reduzan aínda máis a velocidade, os viaxeiros non fuman no espazo entre os vagóns: este cheiro a fume que esmaga o difuso olor da laranxa procede unicamente dos baños.

travelbook

Así comezamos o ano: Piononos en Pedro Abad. Cullereiros. Alfajores en Medina Sidonia. Carráns. Tortas de aceite en Alcalá de los Gazules. Garzas boieiras. Flamengos. Alcachofas en Xerez. Mazaricos. Un cervo morto na estrada. Salmorejo en Chiclana. Garzotas. Bocartes fritidos en Ubrique. Perdices. Rapinas. Lentellas en Big-Maceda. Cegoñas. Unha pitón. Pirolas en Ciudad-Ajo.

planeta chiclana

Necesitamos un par de ibuprofenos e cear algo, así que subimos ata chiclana. Pillamos dúas pizzas nun microrresturante local e despois imos a unha rúa algo afastada pra ver a Da’í. Da’í é un carpinteiro duns 26 anos que vive nunha casiña baixa, nun barrio deses sen beirarrúas que só saen na tele cando hai asasinatos de mulleres ou toca a lotería, e que o alcalde local decidiu nomear como os planetas: calle marte, calle venus, calle júpiter… Éntrase dende a rúa directamente á sala, onde viven todas as criaturas do piso: el, unha pitón preciosa que se chama frigolito e unha televisión xigantesca, pero sen antena. Ao pouco, e logo duns movementos acrobáticos que seguramente aprendeu nas pistas de baile, Da’í pon algo de música e empézanos a bicar con forza: aínda que fode bastante ben e ten unha pirola case perfecta, é difícil concentrarse con Camela a toda rolla. Ao final acabamos, despedímonos sabendo que nunca máis imos ver a pitón frigolito, e regresamos camiñando polas rúas medio asfaltadas de chiclana ata este noso planeta onde os homes que viven sós non teñen unha serpe, un banco de abdominais, unha televisión e dez botes de colonia por únicas pertenzas. Estas son as conxuncións astrais que conceden os ferretes.

actualización

Vou á Biblioteca Nacional (de españa) pra facer unha pescuda bibliográfica. Aquela xoia recuperada por Brétemas picoume na gana de coñecer e quería consultar a colección enteira de Pepe el Hincha, saber qué outro tipo de tópicos nacionais empregaba ou como de insistente era na galeguidade da chacha. Era a única mañá que tería dispoñíbel en moitos meses, así que me erguín cedo en Parque Temático Cervantes e baixei cara a Ciudad-Ajo: amencía sobre as cabezas dos emigrantes que me acompañaban no tren e sobre as naves dos transportistas. Antes da hora estaba xa na porta do amplísimo edificio, coa miña maleta lista pra facer a viaxe de volta a chucheland unhas horas máis tarde. Pasei un, dous, tres, catro controis de seguridade onde só me faltou espirme e por fin cheguei a cubrir a miña fichiña rosa pra consultar o Tío Vivo de entre 1961 e 1964. Cando lle entrego a solicitude á bibliotecaria, esta respóndeme que non pode ser, que a revista non está alí senón, diaños, na sede da biblioteca en Parque Temático Cervantes. Eu dígolle que ten que haber un erro, porque no catálogo informatizado que pode consultar o público se di claramente que se conserva alí, no edificio principal, e non no outro. Ela mira pró aire e, sen pedirme desculpas, sentencia: ej que s’han olvidao de actualizarlo.
Uns minutos despois estou na porta da biblioteca nacional, enriba da grande escalinata, entre as xigantescas estatuas de nebrija e afonso x. Ao meu carón teño unha maleta azul, coas rodas medio avariadas. Diante unha frenética cidade capital e unha mañá baleira.

xetsemaní

Levo un par de días negando o evidente: vou pasar o vindeiro mes fóra da miña casa, dando tombos por unha rede de países afumados e ruidosos: teño por diante catro semanas ateigadiñas de eventos e sobriños, pero nin así se me esvae a preguiza. Miro prás cerdeiras do xardín, pró ceo que agora clarexa, prás madrugadas que comezan ás dúas, e decátome de que non quero marchar, que non quero desprenderme desta tranquilidade precisamente agora.
Con todo, despois dun acelerado día de preparacións, estou na sala de espera dun avión, arrodeado de españois que berran e protestan por todo. Miro pró reloxio e imaxino qué pasaría se perdese ese avión ao que xa non hai saída, se collese o bus de volta á cidade. Non sabía que tres horas despois estaría nun olivedo, alumeado só das estrelas, fodendo sobre o capó dun coche vello: olía a arxila, a calor e ás toupieiras que, coas cabezas apuntando levemente sobre os torróns escuros, tentaban descifrar esas vibracións de amor.

españolidade

Unha das competicións destes intensos e pracenteiros días foi ver quen era máis español, se Henri ou eu. No seu prato da balanza, el coloca o seu dominio do inglés máis posh e o meu lastminutismo, ao que pouco podo retrucar. Así que tento atacarlle, algo inutilmente, cos horarios das comidas e con lixeiros matices entre galeguidade e españolidade. Pero un sucedido venme dar a razón: ando eu ao meu como auxiliar de información dos mundiais de cross e achéganseme unha parella de madrileños pra preguntarme algúns detalles básicos da hospedaxe. Eu infórmoos na súa lingua e ela, sorprendida, dime: que bien hablas español, casi no tienes acento.

explicación

Nada semella haber máis doado ca deixar de obrar; a acción, pola contra, ten os seus amargores e os seus problemas. Escribir ben parece, xa que logo, unha empresa máis difícil ca non escribir nada, confésoo; pero non escribir nada e termar da pluma por prudencia, por reserva, por precaución, é unha reserva pra máis dun autor. Esa inclinación lévaos a escribir. É unha violencia que os arrastra. Polo tanto, deter esa inclinación e sacrificar voluntariamente o amor propio á prudencia é gañar moito sobre un mesmo.

O abade Dinouart, ‘A arte de calar’, 1771.

Vilamarple, 14.1.2008Despois dun mes dándolle á zoca ao longo e largo da península ibérica, durmo por primeira vez na miña casa en vilamarple. A contaminación, os transportes públicos, o ruído estrondoso e constante, os fumadores legais e tramposos, e seguramente o estrés de todos estes días acabaron provocándome unha febre alta, unha gran conxestión en nariz e bronquios e unha dor de cabeza intensa. Ademais, supero a barreira dos 70 kg por primeira vez grazas á frecuencia das paparotas e á dificultade de facer deporte.
Pero agora estou aquí, tranquilo, vendo como o sol gabea unha cuarta por riba do horizonte, cómo o río baixa coa forza das últimas nevaradas, meténdome ibuprofenos de importación e recuperándome. Moi feliz de estar na miña casa.

inicio

Carboneras

 

Praia de Carboneras (spain). Primeiros instantes do primeiro día do ano. Sol. Logo area. Tamén primeiro baño no mar. Con Barataria.

spain, 2

La RinconadaAgora que xa botei máis dun ano en chucheland, visitar españa é un acontecemento turístico espectacular, un descenso a un terceiro mundo ruidoso, ateigado de coches, fume e contaminación e inzado de cousas paveras que, como a calquera británico amante de españa, me resultan fascinantes. En concreto, o barrio onde vive Barataria é unha vella urbanización, antes poboada por xitanos e agora por romaneses e onde todas as rúas se chaman con nomes tirados da novelística cervantina. A maior parte dos coches levan a fiestra baixa a pesar da xiada, e pola música, a todo dar, berran flamenco, reguetón ou techno romanés, pero entre eles, aquí e acolá, aparecen os lentos e longos coches grises, poeirentos, dos que baixaron das aldeas nos sesenta pra traballar na fábrica da Roca. Así tamén quedan moitas tendas pequenas, xogueterías, froiterías ou talleres mecánicos, entre os novos bares de polacos e búlgaros, entre os locutorios e as perruquerías de estilo latino e algún outro banco dedicado ao envío de diñeiro a plovdiv ou medellín.
Este caleidoscopio confuso é o que eu vexo dende a fiestra do baixo de barataria, e flípame.