Unha das competicións destes intensos e pracenteiros días foi ver quen era máis español, se Henri ou eu. No seu prato da balanza, el coloca o seu dominio do inglés máis posh e o meu lastminutismo, ao que pouco podo retrucar. Así que tento atacarlle, algo inutilmente, cos horarios das comidas e con lixeiros matices entre galeguidade e españolidade. Pero un sucedido venme dar a razón: ando eu ao meu como auxiliar de información dos mundiais de cross e achéganseme unha parella de madrileños pra preguntarme algúns detalles básicos da hospedaxe. Eu infórmoos na súa lingua e ela, sorprendida, dime: que bien hablas español, casi no tienes acento.
Arquivo de tags
Nada semella haber máis doado ca deixar de obrar; a acción, pola contra, ten os seus amargores e os seus problemas. Escribir ben parece, xa que logo, unha empresa máis difícil ca non escribir nada, confésoo; pero non escribir nada e termar da pluma por prudencia, por reserva, por precaución, é unha reserva pra máis dun autor. Esa inclinación lévaos a escribir. É unha violencia que os arrastra. Polo tanto, deter esa inclinación e sacrificar voluntariamente o amor propio á prudencia é gañar moito sobre un mesmo.
O abade Dinouart, ‘A arte de calar’, 1771.
Despois dun mes dándolle á zoca ao longo e largo da península ibérica, durmo por primeira vez na miña casa en vilamarple. A contaminación, os transportes públicos, o ruído estrondoso e constante, os fumadores legais e tramposos, e seguramente o estrés de todos estes días acabaron provocándome unha febre alta, unha gran conxestión en nariz e bronquios e unha dor de cabeza intensa. Ademais, supero a barreira dos 70 kg por primeira vez grazas á frecuencia das paparotas e á dificultade de facer deporte.
Pero agora estou aquí, tranquilo, vendo como o sol gabea unha cuarta por riba do horizonte, cómo o río baixa coa forza das últimas nevaradas, meténdome ibuprofenos de importación e recuperándome. Moi feliz de estar na miña casa.
Praia de Carboneras (spain). Primeiros instantes do primeiro día do ano. Sol. Logo area. Tamén primeiro baño no mar. Con Barataria.
Agora que xa botei máis dun ano en chucheland, visitar españa é un acontecemento turístico espectacular, un descenso a un terceiro mundo ruidoso, ateigado de coches, fume e contaminación e inzado de cousas paveras que, como a calquera británico amante de españa, me resultan fascinantes. En concreto, o barrio onde vive Barataria é unha vella urbanización, antes poboada por xitanos e agora por romaneses e onde todas as rúas se chaman con nomes tirados da novelística cervantina. A maior parte dos coches levan a fiestra baixa a pesar da xiada, e pola música, a todo dar, berran flamenco, reguetón ou techno romanés, pero entre eles, aquí e acolá, aparecen os lentos e longos coches grises, poeirentos, dos que baixaron das aldeas nos sesenta pra traballar na fábrica da Roca. Así tamén quedan moitas tendas pequenas, xogueterías, froiterías ou talleres mecánicos, entre os novos bares de polacos e búlgaros, entre os locutorios e as perruquerías de estilo latino e algún outro banco dedicado ao envío de diñeiro a plovdiv ou medellín.
Este caleidoscopio confuso é o que eu vexo dende a fiestra do baixo de barataria, e flípame.
Conta tobío nas súas décadas unha anécdota de D’Ors:
“A historia era que, unha vez que viña de parís, preto xa da fronteira, entráronlle ganas de mexar e, coma no tren non había escusados, baixou na primeira estación en que pararon e preguntou a dous empregados que onde podería facer aquela necesidade. O outro díxolle que fose por tal e tal sitio atrás da estación, que alí atoparía unha porta cun letreiro que dicía “Prohibido pasar”; que non fixese caso del, e abrise a porta e pasase. Naquel intre, comentaba D’Ors, souben que xa estaba en España”.
Ao chegar a barajas o autobús interno déixanos nunha sala errada. Non hai información. Pregúntolle a un gardacivil que, sen saudarme nin mirarme prá cara, di que xa un compañeiro está amañando todo. Non nos aclaran nada, pero uns minutos despois estamos xa na estrada, recibindo bucinazos e conducindo por entre toneladas de ruído e millóns de coches que saltan de carril. Por unha semana quedarei en españa con barataria, entre ciudad-ajo e parque-temático-cervantes. Buscando a chencho.
Ir a Ciudad-Ajo en coche de alugueiro e co único obxectivo de evitar a autovía é algo fantástico. Os campos de mapoulas, os trigais, as rapinas que se pousan na beira da estrada, os menceres e os solpores, tamén o vento, ou a choiva que no horizonte descarga ou se contén. Á ida arquilinos, malva, pozo antiguo… Á volta, madrigal de las altas torres, cantalapiedra, cañizal, el cubo de la tierra del vino, pozuelo de tábara. Algunhas destas estreitas estradas teñen un pouquiño tráfico. Outras, as máis, están solitarias, deixadas á ocupación dos roedores e dos mosquitos, esquecidas do carteiro e do practicante. Soberbio é, dende logo, o treito de estrada que vai, en paralelo á autovía, dende xinzo á gudiña: apenas coches, só algún arrastrado camión de gando e algún vehículo vello guiado dun septuaxenario. Un contorno ideal pra facer unha reforma viaria, pra retirar carrís de aceleración, pra suprimir pistas de frenado e curvas amplas, pra obrar na estrada á procura da tranquilidade e da condución agradábel. Pra regresar as cousas ao seu sitio, pra axudar as herbas no seu combate contra o asfalto.
Se levamos présa autovizamos; pero se queremos conducir, guiar lento, deberiamos dispor desas estradas vellas, de novo sorprendentes. O slow-driving debería figurar no programa político e económico do meu partido nas vindeiras eleccións.
Non é que españa me preocupe demasiado, pero cada vez me lembra máis a un exército de lemins correndo a non dar pé cara ao cantil. Cómo senón explicar o sms que recibo, uf, da miña tía?
Frente al boicot del PP, maximo apoyo a la television Cuatro, a La Ser y a El Pais. Mañana El Pais tiene que batir record de ventas. Pasalo.
Hai dúas posibilidades:
• ou os líderes do pp son realmente ultradereitistas e conseguiron mobilizar máis dun millón de 350.000 persoas ao redor do odio, a violencia, e a revancha.
• os os líderes do pp non son realmente ultradereitistas e están usando unha mensaxe de odio, violencia e revancha para conseguir unha vitoria electoral. As mensaxes de odio son como a gasolina: visguentas e inflamábeis, esténdense rapidamente e non se apagan con auga. O goberno de gonzález botou desa gasolina hai anos, e agora ardemos nas consecuencias.
Que un millón de persoas se manifesten en contra da concesión de prisión atenuada a unha persoa que cumpre condea por un delito de ameazas (ou sexa, por chamarlle ao xuíz gómez bermúdez “estrela meteórica labrada sobre o sufrimento vasco“, !!) é a cousa máis preocupante que escoitei de españa dende que teño uso de razón. Como, como me alegro de non vivir naquel estado.
Despois do concerto de guitarra achégome ao cónsul, introdúzome e explícolle brevemente en que consiste o meu traballo e o meu desexo de chegar a colaboracións con el pra promover actividades culturais galegas por esta parte.
Velaí a súa resposta: qué bien, mi mujer es directora de teatro y podemos montar un Valle.
E todo isto segue sendo real.
Mañá hei de ir falar co meu cónsul, o señor Arsenio Colombera Ruez.
Ademais, quizais aproveite a miña visita a edimburgo pra ver a actuación de Caponata Argamacho Trío & Canito, á que me convida o consulado.
E todo isto é real.
