Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Sport

Arquivo de tags

… e as cinco pra non apoiar Madrid 2016

  1. Nin a economía nin a sociedade europea se van beneficiar directamente de Madrid 2016. É máis, das catro cidades candidatas, a que ten unha peor perspectiva económica a medio prazo é Madrid.
  2. España, un país pouco relevante no mundo político, demográfico e sobre todo, deportivo, xa organizou uns Xogos, e non hai moito: só seis Xogos atrás. Incluso entre Chicago e Atlanta hai o dobre de distancia ca entre Madrid e Barcelona.
  3. A comunicación da candidatura de Madrid é horrible. Cando ma presentaron en petit comité hai uns meses xa mo pareceu e mes a mes foron progresando en mediocridade ata superaren a da frustrada París 2012 en pésima orixinalidade: nunha soa frase, que nos vende Madrid? “Corazonadas” (chequear se corazonada existe en galego e, se non, como traducilo).
  4. A presentación da candidatura non podía ser máis pailaroca, máis antiga: Raúl, Manolo Santana, un rei… Onde está Nadal? Xogando. Onde está Cristiano Ronaldo? (non responder). Quizais se explique porque, no fondo, a cobiza polos Xogos foi bastante pailaroca: se Barcelona puido, nós tamén. Que sexa a filla de Mercedes Coghen, a cabeza visible da candidatura, a que faga de “nena” na presentación é moi simbólico: o resto do planeta cre que en España reina o nepotismo, e Madrid 2016 quérello confirmar (esquezamos agora que as probas de vela van ter lugar en Valencia…).
  5. Despois das críticas do informe do COI, que fixeron as administracións españolas e madrileñas en política antidopaxe ou en claridade financeira? E ademais, non sendo nacionalista, por que se supón que debería apoiala?

eurogames

A miña función como humilde voluntario nos eurogames de barcelona tróuxome a esta cidade, encontroume con Barataria, con Fufli, e deume algúns lixeiros momentos de tranquilidade, suor e paseos pola praia.
Pero o caos e a desorde dos xogos deportivos foron tan grandes que o milagreiro é que algo chegase a funcionar. Na miña vida vin semellante esforzo desorganizativo. Por iso, que o conxunto de voleibol de lesbianas polacas xuntase as mans no medio da pista e dese un urro antes de comezar o partido adquiría unha fermosura case relixiosa.

educación física

Conta B. Houlihan no seu libro The Politics of Sport Development (cito e peto na mesa) que unha das medidas iniciais do primeiro goberno Blair foi reducir a obrigatoriedade da educación física nas escolas. A súa idea era dedicar esas horas á alfabetización, un problema serio no Reino Unido dos noventa. Ao cabo duns anos deu marcha atrás: a alfabetización non mellorara moito, pero as taxas de obesidade infantil lideraban Europa.
Non se me ocorre maior despropósito político cá decisión da consellaría de educación de reducir as horas de “ximnasia” no bacharelato. É máis: é o prototipo de extravagante e trasnoitada decisión que pode tomar esa clase media, mediocre, socialdemócrata, criada e cultivada no pasado. De todas as aulas que un pícaro ou unha moza teñen que sufrir, dende horas intempestivas, nos centros escolares galegos, as que marcan a diferenza son as de educación física. Entre a filosofía, as matemáticas, a literatura ou a historia, pouca diferenza hai: esa é a bagaxe que unha sociedade, probablemente do século pasado, lle quere transmitir á xeración seguinte. Pero é na educación física onde aprenden a valorar e medir o seu corpo, a facer exercicio, a traballar en equipo; onde aprenden valores como a superación e a cooperación, onde crean a súa autoestima, onde se educan na igualdade e na saúde e, last but no least, onde se duchan xuntos. Se hai dúas horas imprescindíbeis en todo o currículo escolar, son esas: o demais xa está na wikipedia.
A miña indignación medra cando observo dous datos preocupantes: a) á metade dos mozos non lles importa a redución, b) os únicos que protestan son os docentes da materia. Ata tal punto o sistema educativo galego está putrefacto.
E alguén dirá, con moita razón: que carallo che importa a ti o que pase nunha escola a 2.000 millas de distancia? Ai, importa, vaia se importa: os meus sobriños están de camiño.

Recollida de sinaturas.

man

Pase en profundidadeLevaba conto que catorce anos sen xogar ao fútbol. Cando hoxe me mentalizaba pró partido pensaba no fracaso da miña vida, que nunca xuntei amigos pra un equipo, e que nunca traballei nun sitio digno de participar nunha liga de empresas. Tiveron que vir os meus clientes a convidarme, a sacarme deste estado de abandono. Xogar ao fútbol neste país: o sol, a chuvia, o vento… e todo estaba no sitio, como cando o deixara catorce anos atrás. Alí estaba o gordiño aparcado na banda, alí o indie que xoga coas mans nos petos. Tamén o sabichón que se enlía en interminábeis caneos ata que perde o balón e que berra simple, easy cando el non o ten. E o cachondo espectacular máis preocupado da bromiña de tocarlles a pirola aos colegas ca do coiro. Estaba o dianteiro zoupón, e o home de equipo, e o que a pide sempre, e quen non a pide nunca, estaban os furadores e os carriláns, estaba o porteiro que ninguén quere ser porteiro, e tamén a bottle law, bring it if you shot. Como daquela.
Pero faltaba a man. Esa man que se bate cando un dá un bo pase, ou cando remata, ou cando erra e significa no worries, ou well done, ou let’s go. Esa man non estaba. E ao que remate este post xuntarémonos pra tomarlle unha pinta, a ver se atopo esa man que me falta.

2014

Glasgow 2014Dentro dunhas horas, en colombo, unha boa presada de ministros de deporte de botsuana, san cristovo, gales, australia e países así escollerán cal é a sede dos Xogos da Commonwealth en 2014, que pra quen non saiba, son a maior manifestación deportiva do mundo despois dos Olímpicos de vrao. As sedes candidatas son unicamente Abuia, a capital de nixeria, e Glaspop.
En realidade, ese grupiño de ministros de deporte estarán facendo algo máis ca optando por concederlle os Xogos por primeira vez a un país africano ou por dárllelo a esta malta de bárbaros rubios; estarán probablemente mudándolles o futuro a moita xente, e quizais tamén a min. Se sae nixeria nada, pero se escollen a glaspop o 2014 pasará a ser un fito persoal, profesional e deportivo, e asemade unha excelente data pró despegue: en agosto de 2014 debería estar recollendo as cousas e elixindo, co pasaporte británico debaixo do brazo, se prefiro vivir no leste ou no oeste.

Actualización.
Glaspop tivo sorte. Poñemos proa a 2014.

caza

Escena de cazaA sorte de traballar nun complexo industrial coma este é que me podo beneficiar de cousas totalmente imprevisíbeis que suceden a só uns metros da miña empresa. Onte, por exemplo, fastiado xa de mirar pró computador, arranquei pra unha conferencia sobre as grandes cazarías que se fixeron no Reino Unido entre a época vitoriana e a primeira guerra. O título xa era suxestivo, O medre e a mingua da gran cazaría, 1850-1914, pero o resultado foi do máis fascinante ao que teño asistido. Sentámonos nunha aula baleira, repartíronnos libros da época pra que lles mirásemos os santos, abriron unhas botellas de viño italiano e o profesor comezou a falar, pousada e melodiosamente, da caza e da xente que, nese antigo tempo, botaba a vida (agás os domingos) a cazar nos montes escoceses e nas chairas inglesas, deses lores e baróns de nomes delongados que anotaban (e pagaban) ata 10.000 aves dende agosto, cando comezaba a tempada do lagópodo, ata decembro, en que remataba a do faisán.
Por alí apareceron escenas de todo tipo, anécdotas cos criados, expedicións que duraban semanas, paisaxes, primeiros ministros, asociacións de caridade e festas de convite que tiñan como propósito o tráfico de influencias en Londres. Pero chegou a gran guerra e os mozotes do campo, eses que criaban na casa o faisán e a perdiz pra ceibalos ás escopetas, marcharon á fronte. A poboación das aves caeu en picado, e o lagópodo, o único que se cazaba bravo, non puido soster da práctica: ao mesmo tempo, as cidades medraban contra o campo, aumentaban as taxas de contaminación atmosférica e as granxas, que conseguiran boa parte dos seus ingresos coa caza, tiveron que dedicarse a outras cousas. Cando os canóns bélicos calaron, a sociedade de lores e baróns tampouco tiña xa a forza de antano, e pouco rédito se obtiña cunhas festas que, grazas aos coches, xa non duraban semanas, senón o tempo xusto de ir e vir dende a capital.
E así como as perdices minguaban entre as carqueixas, así esvaía tamén o mundo vitoriano e as imaxes que este conferenciante, maxicamente, creara ante nós.

sabre

Sabre

Despois de todos estes meses dándolle ao florete, hoxe xuntámonos catro e collemos uns sabres vellos que gardaba celmosamente David, o armeiro. A diferenza do florete, que consegue o tanto só coa punta, o sabre vence polo gume, co cal os movementos incisivos e directos teñen que trocarse en avanzadas rápidas e enérxicas a base de golpes laterais. Mañá, e aínda máis pasado, apareceranme as primeiras listas amarelas no brazo, no peito e no lombo, que irán mudando ao morado, e logo ao negro, e que tardarán en desaparecer lembrándome que cada día me gusta máis a esgrima.

golf

FuradoDespois de tres clases de golf, déixannos á solta sobre un campo de nove furados, con tres paus e unha bóla. E así imos rulando, guindando a bóla entre os arces, mirando de non lles bater aos esquíos, procurando que a bóla non vaia prá area, que se manteña no corredor, que non pete contra os troncos das árbores. Van pasando os furados, facémolos como podemos, e por fin, máis cansos do que é de crer, chegamos ao remate. Así que collo o pau e entro no tee. Pouso os pés xuntos diante da bóla e logo sepároos, alternadamente, mentres tento agarrar o mango ben, cos meimiños enganchados, presionando os pulsos pero só lixeiramente. Despois flexiono lixeiramente os xeonllos e desprazo os cóbados pra poder executar un bo swing. Pénsoo ben, fito ben a bóla e descargo o brazo.
E alí vai a bóla, polo aire, polo aire, directamente a agocharse entre as pólas dun bidueiro. Un par de séculos máis adestrando e poderei pousala directamente no green.

embreñarme procuro

Era xa case ao solpor cando tiven que poñer pé en terra e baixar da bicicleta, uns poucos metros despois de cruzar un sinal de pendentes de 20%: nesa altura presentín que en hamburgo as cousas non foran plenamente ben. Levaba 18 millas ao parvo dende dundee e aínda me quedaban catro pra chegar a perth. Chegábame ao vivo. Despois de arbitrar unha longa xornada de atletismo, e en vez de agardar polo tren que me levaría prá casa, pensei que podía ir adiantando un pouco na bici, que había unha ruta marcada e que só eran 22 millas. 22 millas de nada entre campos a orxo, muíños vellos, xardíns, corvos carnazais, parques de aeroplanos, granxas de ovellas, cabalos á solta e casiñas con letreiros de “non atormenten o can” (verídico), case todo o tempo chan, case todo o tempo contra un incansábel vento do oeste.
Así que ao empezar esa encosta esaxeradamente sinalada como de 20%, boto pé a terra e tento pensar qué demo fago aquí, ben afastado de calquera forma humana. Creo que vin porque necesitaba apañar un amorodo nun campo de invernadoiros ao pé da estrada, porque necesitaba sentir o sol da tarde, porque tiña que darlle un paseo ao libro de noriega varela que levo na mochila e explicarlle unhas cantas cousas serias sobre rimas e natureza, cando volvésemos cansos e suados, no tren, xa á noite.

10-5

Levo máis dun mes dando floretazos un par de veces por semana, pero onte gañei o meu primeiro combate.
Certo é que o meu rival é un cativo preguiceiro que leva a moza aos adestramentos e que entre asalto e asalto vaina bicar e deixarse sobar un pouco por riba do pantalón de esgrima. Tamén é verdade que il estaba practicando algúns movementos concretos, mentres que eu loitaba a por todas. Pero ao final, nun estremo dun ximnasio cheo de chineses xogando bádminton, conectado a un pequeno marcador electrónico, e cuberto cunha máscara e un disfraz de apicultor, conseguín encadear dez tuxés.
Ninguén máis se decatou.