Arquivo de tags

esgrima

O señor maior que leva o peto negro achégaseme e dime que non, que o antebrazo ten que estar mirando para riba, que o meu polgar ten que sinalar o obxectivo e que non debo mover o tornocelo de apoio cando fago o lanzamento. Reviro o brazo, pénsoo, coloco a man, tento outra vez toda a cadea de movementos, e veña.
Dentro da carauta, suando coma un porquiño por culpa do peto protector, e completamente de branco, estou eu. Levo xa media hora movéndome cara adiante e cara atrás sobre unha liña branca trazada no chan, tentando manter relaxadamente un florete de 90 centímetros en posición de garda.
Teño 31 anos e estou comezando a practicar un deporte novo: o esgrima.

lusofonía, 4

Non quería insistir, pero fórzanme: david blanco, ciclista de humidtown, gaña a volta a portugal. Entrevistan o “espanhol” na tele portuguesa, e este fálalles un moi bo galego con ficares, bocados, percursos e lusadas semellantes.
Subtitúlano, claro.

puntoeseguido

Estar quince dias coas suas noites na academia olimpica de Olimpia facendo un curso sobre o obvio olimpismo foi unha das experiencias máis flipantes da minha vida. Estar con 200 persoas de noventa e pico países completouna, derrubando pero sobre todo reforzando os tópicos: agora teño mais motivos pra odiar a serbia, pra pensar que os arxentinos son pretensiosos, pra crer que todos os brasileiros usan bañadores amarelos apertados e pra asegurar que todos os letóns teñen esa pefecta faciana de fódeme-fódeme.
Agora queda por diante unha semana con Barataria en grecia, ainda non sabemos ben onde: as illas, o peloponeso, atenas mesmo… Nun youth hostel de verdadeira-atenas agarda el esta noite, quizais conectado ao mesmo tempo ca min, mentres nosoutros facemos no hotel todos os rituais das despedidas. Pra sempre.

convivencia

Finalmente, o choio este que vin facer non esta a sair mal de todo. A socializacion con 200 paisanos e paisanas de cen estados distintos (por parellas, como na arca de noe) é prudente e pousada. Unha melindreira galega á que todo lle son noxos, un portugués, un brasileiro e dous arxentinos respondendo aos tópicos (neste último caso, ata límites indescritíbeis: apelidase bugallo castro e naceu en pontevedra), pretos, brancos, belidos orientais, unha floriña honconesa, unha minoria minorísima francófona (na que estou anotado), un xogador de rugbi francés co que comparto habitacion e ao que non lle fan moito chiste as alusións aos deuses do estadio, un mocito húngaro saído claramente dunha peli porno húngara…
Os primeiros dias non hai tensións: así acabo repasando a discografía de eros ramazzoti cun romano de libro e un portorriqueño: logo bótanse ao regueton e finalmente ás obscenidades sobre unha simpática e prezosa rapariga checa.
Hai xente, ademais, á que non entendo.