Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Terrorism

Arquivo de tags

cavilación

Neste día extra de reflexión que me agasalla o sistema un par de semanas despois de emitir o meu voto, confirmo por que fixen ben non votando a quen non votei. Se consideramos que o de onte foi un acto de delincuencia común, e eu así o creo, por que diaño deter unha campaña electoral, un estado? Por que detela neste momento e non aí atrás cando catro homes asasinaron nun só día as súas catro mulleres? E se aínda cremos que este é un acto de carácter político, por que se toman medidas que impiden unha solución política? O goberno español non actuou nestas horas coa calma e coa eficacia que debía, levado pola crispación política e polos intereses duns e doutros crentes da relixión de que canto peor, mellor.
Non. Estamos en guerra pero hai que reflexionar, sen nervios.

paranoia, 4



Traduzo deste cartel visto o outro día nun edificio público: Hai dous xeitos de saber se é unha base terrorista. Chamar ao 0800-789-321 (liña antiterrorista). O outro é deixar que fagan o impensábel.

Sempre me pareceu que a delación non era unha virtude a potenciar polo estado.

paranoia 3

Como consecuencia dun macabro acto terrorista (un paisano mandou un coche contra as portas da terminal do aeroporto de glasgow, sen causar vítimas) vinme envolto nunha espiral de despropósitos que me fixeron perder un día de vida e 80 libras.
O avión que nos traía de humidtown aterrou no aeroporto de parque-temático-beatle ao seu tempo, pero alí agardou, coas portas pechadas e nós (uns turistas ingleses, uns nenos de intercambio e algúns friquis) dentro durante dúas horas. O piloto ía informándonos de que o noso aeroporto o pechara a policía, que tiña acordoada unha zona de tres millas ao redor. Informábanos tamén de que non sabía o que podería acabar pasando.
Ao cabo, un policía moi nervioso entrou no aparato, e sen usar os servizos de megafonía do avión, informounos a berros do macabro acto terrorista e de que nos trasladarían a unha zona de seguridade. Unha hora máis tarde saímos do avión (unha raquítica e encollida aeronave de ryanair) e leváronnos a un hangar. Alí agardamos un par de horas máis, ata que viñeron uns policías revisarnos os pasaportes. Despois dunha espera longa conducíronnos nun bus deses de aeroporto a un polideportivo nas proximidades, escoltados por unha ducia de coches coas sirenas e as luces a todo meter. Ningunha información nos deron sobre o alcance do macabro atentado; ningunha información sobre as nosas conexións posteriores; ningunha comida (unha botelliña de auga). Tamén nos deron mantas (non abondas pra todos) e algunhas láminas de lona (non abondas pra todos) por se queriamos durmir no chao do polideportivo. Eran as tres da mañá: descoñeciamos onde estabamos, qué podiamos facer e non tiñamos equipaxe.
Ás cinco entrou un policía berrando: reabrimos o aeroporto e poden vostedes ir a el. Supoñendo que a equipaxe estaba aló e que había que recuperala, montamos nun bus urbano e subimos, pero aló a vida comezaba pouco e pouco e non había traza das nosas equipaxes. Logo de intensas esperas, protestas, reclamacións e moitos paseos pola terminal de liverpool, déronnos as equipaxes contra as cinco da tarde. Levaba eu 27 horas desde que collera un tren en atenas; as últimas 20 delas nun aeroporto sen saber moi ben por que. E aínda me quedaba solucionar as 200 millas que me separaban de vilamarple, porque o bus de onte, por suposto, non esperaba por min.

alí

Habitualmente a vida é como unha partida de playstation. Pero determinados días acontece distinto e todo se solidifica.
A vida era playstation o ano pasado cando fun buscar a plataforma do tren que leva a Hogwarts na estación de King’s Cross. Realidade é hoxe: uns nenos fotografábanse alí, seguro, co letreiro 9 e 3/4, mentres uns pés por baixo estouraba unha bomba que circulaba a toda velocidade por un túnel escuro, e retumbaban o chan e as paredes e os muros e o gasoduto próximo, fendíanse os cacharriños que gardan o medo e borrábanse os sorrisos.
Os seus imaxinativos peíños deberon preguntarse qué era iso que sentían.

caos e peito

Falan os medios do caos que se espalla por londres, da tensión, dos atascos, da apocalipse. Henri, a uns douscentos quilómetros de alí, coméntame: Mira, soubémolo antes de comer, xantei con oito ingleses e non se falou do tema sequera. Eu non dixen nin palabra porque estaba mil veces máis nervioso ca eles. Polo demais, parece que London está tranquilo e despexado.
Sumémoslle a isto o que comenta o Quilombo e mais o que lembro do libro sobre o medo que serve de partida a Michael Moore en Bowling for Columbine.
O medo é a arma duns e doutros. Nós, como sempre, poñemos o peito.

palabras

Necesito un lema pra ir esta tarde á mani, pra demostrar o meu gómito contra este goberno.
Necesito tamén algo de coraxe. Tamén necesito unha saba branca, e dous lestóns de piñeiro.

irmaos

George Adriez Akaa. Simon Agbotaene. Darke Altacides. Sadia Ammbar. Raxid Anari. Mega Anghel. Els Bolasmuk. Baid Boulaaohaliz. Son algúns dos nomes dos feridos. Din na radio que os terroristas tiñan vintecatro anos. A miña amiga Apandadora colleu un tren ás sete desta mañá en Aluche, foi ata Atocha, cambiou e colleu o tren que vai para Fuenlabrada, como todos os días.
Ata estas palabras sobran.
Valerá de algo todo isto? Seremos mañá mellores?

asta a fecha

Vimos de Fabric-City cando comezaba a chover, e na marmañada acudimos á estrea de Santa Liberdade, documental sobre o secuestro dun trasatlántico portugués, a comezos dos sesenta. Ao mando dos asaltantes, que só querían chamar a atención do mundo contra Salazar e Franco, ían os galegos Xosé Soutomaior e Pepe Velo e mais o militar angolo-portugués Henrique Galvão. A historia é marabillosa, e moi mal se tería que filmar pra que non tivese xeito. Teno.
Ao remate da proxección, aboiando no mar de aplausos, comentan dous vellos do meu carón:

— Inda quedan moitos barcos por secuestrar
— A min que me secuestren, se me secuestra Galvão…

O público, entre o que se atopaba o máis escolleito da burguesía progre do país, riu a cachón ao falar a defunta muller de Soutomaior: Díxome de marchar a andar con el, e eu díxenlle que non. Marchou, e asta a fecha. Con cinco fillos. Pareceume o máis dramático do filme. O resto foi épica, belida épica.