Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » Ulises

Arquivo de tags

pequena biografía dunha gata chamada ulises

Ulises naceu como unha bóla peluda e negra na primeira semana de decembro de 1993. Xa dende o principio tivo un felino traballo: darme coidados, durmir comigo e acompañarme nos estudos; foron semanas moi duras, e ela mudounas pra sempre. Foi despois o tempo de aprender a bicarme e a fuxir da aspiradora.
Un día voou atrás dunha pomba e seis pisos: a pesar do shock e de perder un dente, seguía ousándose polo tendal en canto alguén deixaba unha porta ou unha fiestra mal pechada. Tamén un día, imperceptible pra ela, decidiu durmir dentro dun caixón mentres o mundo se revolucionaba á súa procura, tranquilamente.
A xente cría que estaba embarazada, pero era só un problema de perspectiva de bandullo. Tamén había quen a compadecía por ser un pouco lela, pero tratábase unicamente de bondade. Durante trece anos seguiu durmindo comigo (algunhas noites), mirándome atentamente prós ferretes como se estivese anotando algo (parellas, posicións, ritmos…), e chimpando coa papeleira de metal pra que me erguese a darlle o almorzo. E estareille agradecido todos os días da miña vida.
Defendía o seu escaso territorio dos cans dos amigos tatuándolles os fuciños, pero da xente non se importaba: sempre amable e xenerosa nos aloumiños cando cadraba de estar esperta. Pasaba os vraos cos avós, e nos invernos gustáballe durmir embaixo dos radiadores e sobre as tuberías da calefacción, porque o bo da vida é a calor. Ás noites, cando lle apetecía, cantaba e botábase ás carreiras pola casa, dunha punta á outra, contaxiándolle enerxía ao universo.
Trece anos despois, logo duns días difíciles en loita consigo mesma, decidiu descansar e non mirar máis pola fiestra. O veterinario axudou a que fose apraciblemente. Eu gardo o recendo do seu pelo na memoria. As camas, as esquinas, os sofás e os flexos, a súa ausencia.

perdices

En tres días marchan ulises, o pai de Caimán e unha curmá de meu avó que vivía en méxico (pero á que lle tiña un misterioso e trasatlántico aprezo).
Parece claro que hai un par de discusións que teño que manter comigo mesmo sobre ese tema, que vou adiando e adiando. Entre elas, pensar no que di ás veces, sen importancia, miña nai: mira que me fastidia que a avoa morrese sen preguntarlle a receita das perdices.

franco

Isto de durmir un pouco, espertar, acompañar a ulises, meterme con ela na cama, ir ao pé do radiador a mirala durmir, seguila cando vai á area e sobre todo, non saír da casa de meus pais, estame deixando moito tempo pra ler, desordenadamente. Así, a unha guía de vilamarple escrita hai 155 anos pásalle por riba o último libro de pàmies, que se interrompe pra empezar e rematar unPapón‘ fermosisimamente ilustrado pero un pouco frouxo no argumento, e logo finalmente as Palabras contadas de camilo franco.
Tras da inexplicable portada agóchanse unha serie de propostas narrativas ás veces un algo insulsas, pero normalmente gralladas de frases estupendas, de relanzos atrevidos, de sorrisos, de risos e de cousas verdadeiramente xeniais. O mellor de todo nun libro que sae a historia por páxina son paradoxalmente os bises, algo máis longos, e sobre todo esas trinta propostas pra facer unha novela, que serían impecablemente perfectas se fosen só 25, e que chegan ao seu cume coa derradeira: destinada a deprendérmola de memoria os posmod e os mod, ao igual cós poetas desclasados citan a ronseltz ou os políticos a castelao.
Nota erudita: teño que escribir xa ese artigo titulado a heterosexualidade masculina en crise: de ameixeiras a camilo franco.

a especie está afeita á morte pero os individuos non

Sorprendentemente, uli está hoxe mellor. Comeu algo, bebeu algo, pasea de vagariño. Vai á area.
Medicamente, porén, as cousas non se solucionan. Os doutores son incapaces de atopar células canceríxenas, co cal non poden eticamente tomar ningunha decisión anque teñan todas as certezas. Así que a escolla está entre facerlle máis probas ou simplemente agardar a que todo pase da maneira máis suave posíbel, o que non é sinxelo.
E imos agardar.

vésperas

Todos dalgunha maneira sabemos o que lle pasa.
Non come, non bebe. Déixase ir.
Son as últimas horas de ulises. Por sorte pra min, estou con ela.

almorzo

Gústame almorzar con tempo, pero ocorre moi poucas veces. Sento no sofá que está onda o vidro, abro a fiestra, e o fresco da mañá despraza cara a dentro o fumiño que sae da cunca de leite.
Vén Uli sentárseme nos xeonllos. Xogamos un pouco, pero nisto pasa unha formigoneira pola rúa e Uli escapa, asustada. Leva once anos asustándose das formigoneiras.
Son horas decisivas. Se acabo este día laboral con éxito a finde prevacacional pode non ser un inferno.

rain

Belokan corríxeme. Non se di It’s begin to rain, senón It’s begining.
El está na cama, e eu miro pola fiestra. É un día terrible. Pero aí está el, grande coma un mundo, estomballado, demorando para irse duchar. A habitación ule a sexo e Uli corre aquí e acolá, e canta. Na mesa da cociña hai dúas copas, cun cuíño de viñareboreda. Puxen un disco de mbalax, mercado nos mantas das rúas de dakar, que me mata o desacougo.
Recibo mensas e chamadas.
Aínda non cambiei de prefixo e son feliz.