Deprecated: Function set_magic_quotes_runtime() is deprecated in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php on line 18

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_lvl() should be compatible with Walker::start_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_lvl() should be compatible with Walker::end_lvl(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::start_el() should be compatible with Walker::start_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Strict Standards: Declaration of Walker_Comment::end_el() should be compatible with Walker::end_el(&$output) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-includes/comment-template.php on line 0

Warning: session_start(): Cannot send session cookie - headers already sent by (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Warning: session_start(): Cannot send session cache limiter - headers already sent (output started at /home/dispara/astuasbalas.com/wp-settings.php:18) in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/wordpress-automatic-upgrade.php on line 121

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp_base in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class.php on line 56

Strict Standards: Redefining already defined constructor for class ftp in /home/dispara/astuasbalas.com/wp-content/plugins/wordpress-automatic-upgrade/lib/ftp_class_sockets.php on line 8
As túas balas » university

Arquivo de tags

pinchacarneiro

Ao remate dos meus primeiros tres anos neste país, o gps entra en estado de excitación, intrigado por cal será a nova tirada. Polo de agora, regresar á vida de estudante. Durante o vindeiro ano tentarei formarme en marketing deportivo. Neste país, nesta illa, á que dalgunha maneira xa pertenzo e ela me pertence a min. E cada vez máis.

maxia

Dunha maneira un tanto triste e abrupta, coa morte da neta da miña mellor alumna, poño hoxe fin a tres aniños de traballo. Aínda me quedan moitas cousas por facer de tipo administrativo e avaliativo de aquí a setembro, pero ese vello oficio de aprender e ser aprendido remata —rematou xa— hoxe. Non creo que volva a el.
Quizais por iso aproveito pra ler as Leccións desaprendidas de Philip Jackson, semirrecomendado por Walter. Jackson, fóra de análises máis fondas sobre métodos pedagóxicos, funde escola con memoria e pregúntase por que volvemos visitar as nosas escolas co pasar dos anos, qué buscamos nelas, ou por que nos gustou aquel profesor que agora, tanto tempo despois, lembramos. Jackson cre que é cousa de maxia, de algo indicible e indefinible que está aí e que tamén se manifesta na súa experiencia persoal como mestre: grazas a “ese toque máxico” el é, moitos anos de docencia despois, moito mellor persoa.
Tamén eu o son. Mellor persoa, si, pero tamén testemuña dunha maxia que crearon pra min medio cento de meigos e meigas e que volverá á miña memoria, ben o sei, durante todos os anos que me queden, nunha nova vida.

estudantes

Cósmede é un rapaciño miúdo e fermoso da mariña, que estuda algo de xornalismo. Na súa habitación compostelá, escura, case sen luz, hai unha colección de botes de colonia, un par de pósters de RebeldeGüei, un armario ateigado de roupa aínda coa etiqueta, algúns apuntamentos aquí e acolá, e dúas bandeiras penduradas das paredes. Unha é de canadá, que foi onde pasou o mes de xullo decatándose de que lle molaban os rapaces. A outra é de malta, onde estivo o mes de agosto fodendo con cinco rapazas e tres rapaces, e onde entrou no hospital cun coma etílico que proba sacando da carteira unha nota: “hola, te recogimos inconsciente y te llevamos…”. No cuarto non hai libros. Non a zuga.
Lorenzo é un rapaciño fraco e enfermizo de xixón que estuda algo de farmacia. Na súa habitación compostelá, escura, case sen luz, hai unha estantería baleira onde alguén, seguramente os inquilinos anteriores, ou os anteriores, pegaran adhesivos de tendas de tunaxe. Ten un computador grande e escóitase o messenger funcionando por detrás. O armario teno baleiro e coas portas abertas, como pra que se expanda e circule polo cuarto o olor a rancio. Ou quizais ao revés. No cuarto non hai libros. Só a zuga.