Arquivo de tags

despedida 1: ferrete

Fun facendo múltiples xestións, dende mudar o censo a construír un moble grande e longo pra acubillar os meus libros na fundación cesare (prometo fotos). Eu pensaba que o facía pra ir avanzando na saída, pero en realidade o obxectivo era esquecer que me ía.
Cando xa queda menos dunha semana e os días xa se chaman último-domingo, último-luns, último-martes… caio na conta: ordia, marcho.
Por iso, con Xastriño deitado na parte de atrás dun 206 en liquidación, sepárome un pouco e miro pra el. Mírolle o embigo, a docísima pel, a pirolaza e esa barbiña deixada de dous días con tanta precisión. Mírolle os calcetíns e todos os detalles da roupa que cae sobre o freo de man e na bandexa do maleteiro. Canta beleza e canta enerxía lle chuchei. Canta vida. E mentres lla zugo por vez derradeira penso: que teñas sorte, que teñas sorte, que teñas sorte.

cross-country

Paso toda a tarde de venres chantando estacas e largando fita pra un campionato de cros. Dóenme as mans, as pernas e os cadrís como se fixera algo importante. 350 paus despois, cando xa estou pra acabar e o sol vai marchando veloz, ergo a cabeza e vexo todo o circuíto, sinalado coas fitiñas de deportegalego a abanearen ao vento. A paraxe é desoladora, practicamente sen árbores, e pódese seguir o percorrido moi doadamente. O bruar do vento nas fitas é impresionante, como un esteo na calma.
O olor da camposa, o ruído, o solpor e, sobre todo, o esforzo físico, excítanme por sorpresa. Xusto nese momento chégame unha mensa de Xastriño, que me pide cita ao pé da N525: cruzo o país pra recibir a súa forza na gabia dunha pista rural. Sinto os músculos desapareceren.

despedida

Ante a inminencia do cambio de prefixo, decido despedirme da mocidade cun pequeno agasallo. Por iso sacrifico unhas horas pra ir ata atenas á procura dun rapaz extraordinario.
Xastriño ten 22 e un corpazo bloqueante de príncipe nórdico. Véndoo ninguén diría que vive nunha breve aldea da comarca carballiñesa. Pero alí caeu unha estrela e este chavaliño medrou pró deseño: agora pon as súas ideas ao servizo dunha das empresas líderes da provincia, e con ela vai de xopin a londres, ou á india mirar as plantas de produción. Quédanlle relictos da súa casa, como meter dous calzóns (un apertado, pra amarrar, e outro frouxo e de marca, pra lucir) ou un galego falado con il, maus e mércores que me sitúa no futuro.
Imos co coche ás pistas de atletismo: el vai perdendo a roupa e eu os 29. Non nos puxemos dacordo pra que o sexo fose algo máis ca incómodo, e como non era o día conformámonos con deixar bafo de tenrura contra o parabrisas.
Logo regresei pra humidtown. E mentres caían a choiva, a brétema, antony&thejohnsons e a noite outoniza por riba do meu coche e por riba de dúas luciñas vermellas á fronte, levaba as mans ao nariz: aí estaba o forte recendo dos quilómetros, da vida propia e allea, da felicidade. O recendo que busquei estes meses. O recendo que seguirei buscando.